Ένα ποστ στη σελίδα “Animal Alternative Therapy” μάς «μαύρισε» την ψυχή, αναλογιζόμενοι την αβάσταχτη μοναξιά που μπορεί να βιώσουν τα ζώα σε αιχμαλωσία. Μια σπαρακτική εικόνα με ένα ζώο, η θέση του οποίου είναι στην άγρια φύση και όχι μέσα σε κλουβιά.

Η λεζάντα που συνοδεύει το ποστ, τα λέει όλα, έτσι για να προβληματιστούμε, την επόμενη φορά, που θα επιλέξουμε για την «ψυχαγωγία» μας τέτοιου είδους θεάματα.

«Η μοναξιά των ελεφάντων.

Στη φύση, οι ελέφαντες αγγίζουν με τον κορμό τους, την ουρά αυτών που βρίσκονται μπροστά τους. Είναι ο τρόπος τους να νιώθουν πιο ασφαλείς, ειδικά όταν περπατούν στη σαβάνα αναζητώντας νερό.

Στα τσίρκο και στους ζωολογικούς κήπους, οι ελέφαντες αισθάνονται τόσο μόνοι που συχνά αγγίζουν την ουρά τους για να παραπλανηθούν ότι έχουν κάποιον κοντά τους.

Αυτόν τον καιρό δουλεύω με ελέφαντες και είναι μια σπαρακτική εικόνα.

Ελπίζω κάποια στιγμή να σταματήσουμε να χρηματοδοτούμε αυτήν τη ταλαιπωρία.

Όλα τα ζώα έχουν συναισθήματα».