Διαβάζουμε ότι ο μπασκετμπολίστας Νίκος Παππάς θα δώσει τη φετινή του αμοιβή από τον Παναθηναϊκό -επέστρεψε πρόσφατα στην ομάδα μετά από δυόμισι χρόνια- στις καθαρίστριες του ΟΑΚΑ και σκεφτόμαστε ξανά πως το μόνο και σπουδαιότερο «όπλο» μας ήταν και θα είναι πάντα η αλληλεγγύη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο αθλητής αυτός μάς εκπλήσσει ευχάριστα, ωστόσο, κάθε φορά χαιρόμαστε που εκεί έξω υπάρχουν αθλητές που επιλέγουν να είναι πολλά παραπάνω. Όπως το έθεσε χθες και ο ίδιος: «Μετά από τόσα χρόνια οι ανησυχίες μου, τα προβλήματά μου δεν είναι αν θα μπει η μπάλα στο καλάθι, αν θα με αδικήσει ο προπονητής. Έχω καθαρό μυαλό να δω κι άλλα πράγματα, ανθρώπους που τόσα χρόνια παλεύουν για να έχω εγώ μόνο αυτά τα προβλήματα».

Ο Νίκος Παππάς έχει λάβει και στο παρελθόν διάφορες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, όπως το γήπεδο που έφτιαξε στις φυλακές Κορυδαλλού, αναλαμβάνοντας πλήρως όλα τα έξοδα. Τις προάλλες τον είδαμε να στέκεται στην κεφαλή της πορείας για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, πλάι στην ηρωική μάνα (όλων μας) τη Μάγδα Φύσσα. Και όχι, σκοπός μας δεν είναι να πλέξουμε το εγκώμιο του Νίκου Παππά, ωστόσο, σε έναν κόσμο όπου σκάνδαλα -παντός είδους- βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας, αυτές οι κινήσεις ανθρώπων που δεν φοβούνται να «τοποθετηθούν» (στη σωστή πλευρά) είναι πάντα μια αχτίδα φωτός στον ζόφο. Και τις έχουμε (πολλή) ανάγκη.

Ο ίδιος ανέφερε: «Μην το αναλύσουμε και γίνουμε γραφικοί όπως με τον Κορυδαλλό. Μετά από τόσα χρόνια οι ανησυχίες μου, τα προβλήματά μου δεν είναι αν θα μπει η μπάλα στο καλάθι, αν θα με αδικήσει ο προπονητής. Έχω καθαρό μυαλό να δω κι άλλα πράγματα, να δω ανθρώπους που τόσα χρόνια παλεύουν για να έχω εγώ μόνο αυτά τα προβλήματα. Τι θέλω να πω… Συνειδητοποίησα φέτος πόσες φορές άφηνα τον καφέ παρατημένο στα αποδυτήρια, πόσες φορές μπήκα με βρώμικα παπούτσια, άφησα την πετσέτα. Αυτή η κίνηση είναι ένα ευχαριστώ, μία έμμεση συγγνώμη που με φρόντιζαν και με υπομέναν τόσα χρόνια αυτές οι γυναίκες. Είναι μια μικρή αναγνώριση, δεν μιλάμε για τρελό ποσό. Ας πούμε ότι είναι μία συγγνώμη για τα τόσα χρόνια που τις αγνοούσα».

Δείτε το σχετικό απόσπασμα από το 2:35