Η Encarnita Io ανήκει σε μια νέα γενιά καλλιτεχνών που χρησιμοποιούν τη μουσική ως μέσο προσωπικής έκφρασης και εξομολόγησης. Με έντονα μουσικά βιώματα από μικρή ηλικία, έκτισε τη δική της παρουσία στην κυπριακή μουσική σκηνή μέσα από ζωντανές εμφανίσεις και πρωτότυπο υλικό. Με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου της προσωπικού δίσκου, μιλά στη CITY για την έμπνευση και τις ανησυχίες της σε μια εποχή συνεχούς αναζήτησης.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Είμαι η Encarnita Io, κατάγομαι από τη Λάρνακα και είμαι τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια γεμάτη μουσική και με μητέρα τραγουδίστρια, οπότε η μουσική υπήρχε στη ζωή μου από μικρή. Μουσική είναι o τρόπος έκφρασής μου. Το 2023 κυκλοφόρησα το πρώτο μου single «Βυθός». Τα τελευταία χρόνια κινούμαι ενεργά στη μουσική σκηνή της Κύπρου, μέσα από live εμφανίσεις και τα δικά μου κομμάτια. Στις 3 Απριλίου κυκλοφορώ τον πρώτο μου προσωπικό δίσκο, ένα πολύ σημαντικό βήμα για μένα. Μέσα από αυτά τα τραγούδια, εκθέτω κομμάτια του εαυτού μου.


Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Η δουλειά μου έχει παρουσιαστεί σε διάφορες σκηνές στην Κύπρο, καθώς και σε διάφορα φεστιβάλ. Μέσα από τις ζωντανές μου εμφανίσεις πάντα επιδιώκω την άμεση επαφή με τον κόσμο. Παράλληλα, τα τραγούδια μου κυκλοφορούν σε ψηφιακές πλατφόρμες, οπότε υπάρχει και μια δεύτερη ζωή για αυτά.


Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα – σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο – σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν, ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Ναι, με επηρεάζει και ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Αυτό εκφράζεται άμεσα στα τραγούδια μου. Ο πρώτος μου δίσκος, που κυκλοφορεί στις 3 Απριλίου, κουβαλά πολλές από τις ανησυχίες μου σε κοινωνικό επίπεδο, αλλά και πιο προσωπικά βιώματα. Υπάρχει ένταση και θλίψη, αλλά πάντα και ένα αισιόδοξο κομμάτι που δεν μπορεί να σβήσει.

Από πού αντλείς έμπνευση;

Από τις προσωπικές μου εμπειρίες, από τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω μου και από το «σήμερα». Με εμπνέει πολύ και η νέα γενιά, ο τρόπος που σκέφτεται και εκφράζεται. Ταυτόχρονα, μια πολύ σημαντική πηγή έμπνευσης για μένα είναι το σπίτι μου, εκεί που νιώθω ηρεμία αλλά και πληρότητα μαζί.


Αν σου ζητούσε κάποιος να προσδιορίσεις την μουσική σου, πώς θα την περιέγραφες με δικά σου λόγια;

Θα έλεγα ότι είναι έντονη, εκρηκτική και συναισθηματικά φορτισμένη. Έχει αμεσότητα, αλλά ταυτόχρονα κινείται ανάμεσα σε σκοτεινά και φωτεινά στοιχεία.


Σε μία εποχή που η μουσική βιομηχανία προσφέρει έναν τεράστιο όγκο διαφορετικών ακουσμάτων πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ξεχωρίσει ένας καλλιτέχνης;

Δεν θεωρώ την πληθώρα διαφορετικών ακουσμάτων ως τον κύριο παράγοντα που καθορίζει το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ξεχωρίσει ένας καλλιτέχνης. Κάθε είδος μουσικής είχε και έχει το κοινό του. Ο δρόμος στη μουσική βιομηχανία δεν ήταν ποτέ εύκολος. Κάθε εποχή έχει τις δικές της δυσκολίες. Όμως, όταν υπάρχει αυθεντικότητα και συνέπεια, ο κόσμος στο τέλος το αναγνωρίζει.


Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Με επηρεάζουν πολλές μορφές τέχνης, αλλά πιο συγκεκριμένα ο κινηματογράφος, η φωτογραφία και η ποίηση. Ο κινηματογράφος με επηρεάζει μέσα από το σενάριο και την αισθητική κάθε εικόνας. Η φωτογραφία, από την άλλη, με τον τρόπο που παγώνει μια στιγμή ή ιστορία χωρίς λόγια. Και η ποίηση, με λίγες λέξεις, μπορεί να χωρέσει τον κόσμο όλο. Νομίζω πως όλα αυτά, με διαφορετικό τρόπο, επηρεάζουν και τον τρόπο που προσεγγίζω τη μουσική μου.



Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Η Κύπρος είναι ένα νησί με πολλούς καλλιτέχνες που θέλουν να δημιουργήσουν, αλλά δεν προσφέρει πάντα ευνοϊκές συνθήκες, για να αναπτυχθεί ένας καλλιτέχνης και συνάμα η χώρα, σε πολιτιστικό επίπεδο. Υπάρχουν περιορισμοί, και συνήθως πρέπει να βρεις μόνος σου τον δρόμο σου. Παρ’ όλα αυτά, αυτή η ανάγκη για δημιουργία που υπάρχει γύρω μου είναι κάτι που με χαροποιεί και με κρατάει ενεργή.

Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Αγαπώ τη θάλασσα και την ηρεμία της, καθώς και τους ανθρώπους της. Με λυπεί η έλλειψη χώρων και δομών για συνεχή καλλιτεχνική εξέλιξη.


Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Αυτήν την περίοδο διαβάζω την ποιητική συλλογή «Χαμένες Ανάγκες» του Μιχάλη Φιλίππου, από την οποία ένα ποίημα θα βρίσκεται και στον δίσκο μου. Επίσης, τη συλλογή «Σκιές στο σκοτάδι» του Γιώργου Παπακωνσταντίνου.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Αλλάζει αυτό, ανάλογα με τη διάθεση και την περίοδο. Αυτήν την περίοδο δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο repeat. Όμως θα αποκαλύψω μια πιο ευαίσθητη πλευρά του εαυτού μου, ένα τραγούδι στο οποίο επιστρέφω όταν χρειάζομαι την ψυχική μου ηρεμία: το «Μείνε», μια διασκευή του Χρήστου Θηβαίου, από το τραγούδι «Day after day», του Παύλου Σιδηρόπουλου.


Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερη;

Μεγάλη συζήτηση η λέξη «ελευθερία». Στο μυαλό μου είναι μια λέξη που δεν στέκεται μόνη της. Μια λέξη που, αν τη βάλεις στην εξίσωση μαζί με την αγάπη και την υγεία, σού δίνει ως αποτέλεσμα την ευτυχία. Είμαι ευτυχισμένη και νιώθω ελεύθερη.


Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Η στασιμότητα. Να μένω σε κάτι που δεν με εξελίσσει, να μην καλλιεργείται το πνεύμα, ο τρόπος σκέψης και αντίληψης. Με τρομάζει ο άνθρωπος που δεν εξελίσσεται, που δεν ανθίζει.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

«Τι σε καίει να πεις μέσα από τη μουσική σου;».