*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy

Tipster μου, σε χαιρετώ. Δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να αγχωθώ με αυτό που μου συμβαίνει, γι’ αυτό αποφάσισα να σας γράψω. Είμαι 29 χρονών, αρραβωνιασμένη, και ετοιμαζόμαστε να παντρευτούμε σε λίγους μήνες. Είμαστε μαζί σχεδόν τρία χρόνια, αγαπιόμαστε πολύ, έχουμε οικειότητα, τρυφερότητα, όλα. Όμως… υπάρχει ένα μικρό «τεχνικό θέμα». Κανένας από τους δύο δεν είχε προηγούμενη εμπειρία. Δεν ήταν επιλογή από φόβο, απλώς έτσι κύλησε η ζωή. Όταν αρχίσαμε να ερχόμαστε πιο κοντά, όλα έγιναν φυσικά και όμορφα, χωρίς πίεση. Νιώθω άνετα μαζί του, με σέβεται, με προσέχει και αυτό κάνει τα πράγματα ακόμα πιο γλυκά. Το θέμα είναι ότι πάντα φτάνουμε πολύ κοντά στο να ολοκληρώσουμε, αλλά κάτι μας σταματά την τελευταία στιγμή. Όχι επειδή δεν θέλουμε. Το αντίθετο. Απλώς υπάρχει μια μικρή δυσκολία στην αρχή, μια αίσθηση σφιξίματος και ένα ελαφρύ τσούξιμο που με κάνει να διστάζω και εκείνος αμέσως σταματά για να μη με πιέσει. Δεν υπάρχει πόνος, ούτε φόβος, απλώς μια αμηχανία. Και κάπως έτσι κάθε φορά καταλήγουμε να γελάμε, να αγκαλιαζόμαστε και να λέμε «την επόμενη φορά». Δεν νιώθω ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα μεταξύ μας. Αντιθέτως, υπάρχει τρυφερότητα και υπομονή. Απλώς με πιάνει μια ανυπομονησία. Νιώθω ότι είμαι στο κατώφλι μιας εμπειρίας που έρχεται φυσικά, απλώς δεν έχει έρθει ακόμα η στιγμή. Μερικές φορές σκέφτομαι μήπως απλώς χρειάζεται περισσότερος χρόνος. Άλλες φορές γελάω μόνη μου, γιατί ενώ σε όλα νιώθω ώριμη και σίγουρη, σε αυτό νιώθω σαν να ξεκινάω τώρα. Υποθέτω ότι κάθε αρχή έχει τον δικό της ρυθμό.

Μια σχεδόν έτοιμη νύφη!



Ξέρεις τι με προβλημάτισε περισσότερο από την περιγραφή της ιστορίας σου; Ότι δεν αντιλαμβάνεσαι ότι πίσω από τη χαριτωμένη ανεμελιά που περιγράφεις, υπάρχει και μια μεγάλη αυταπάτη που έχετε και οι δύο αγκαλιάσει για να νιώθετε ασφαλείς. Δεν υπάρχει πίεση, σωστά. Δεν υπάρχει βιασύνη, επίσης σωστά. Αλλά υπάρχει κάτι άλλο, μια μόνιμη αναβολή που έχετε βαφτίσει «τρυφερότητα». Το να φτάνετε κάθε φορά μέχρι την πηγή και να μην πίνετε νερό δεν είναι ρομαντικό. Είναι αποφυγή. Και η αποφυγή, όσο ευγενικά κι αν ντύνεται, παραμένει αποφυγή. Δεν υπάρχει κανένας ιατρικός λόγος από αυτά που περιγράφεις που να δικαιολογεί αυτήν τη μόνιμη παύση. Αυτό που υπάρχει είναι δισταγμός, φόβος να κάνετε το επόμενο βήμα, και μια αμοιβαία σιωπηλή συμφωνία να μην πιέσετε τη στιγμή για να μη χαλάσει η εικόνα της «τέλειας τρυφερότητας». Αλλά θα σου πω κάτι που ίσως δεν θέλεις να ακούσεις, τρυφερότητα υπάρχει και ανάμεσα σε φίλους. Υπάρχει και ανάμεσα σε συγγενείς. Υπάρχει και ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπιούνται βαθιά χωρίς να είναι ερωτευμένοι. Αυτό που διαφοροποιεί μια ερωτική σχέση από όλες τις άλλες είναι ο έρωτας. Και ο έρωτας δεν μένει για πάντα στο κατώφλι. Κάποια στιγμή περνά την πόρτα. Το σεξ δεν είναι μια «τεχνική διαδικασία» που απλώς θα συμβεί. Είναι το βήμα που θα μεταφέρει τη σχέση σας από τη συναισθηματική ασφάλεια στη σωματική ολοκλήρωση. Είναι αυτό που θα σας φέρει σε ένα άλλο επίπεδο οικειότητας, εμπιστοσύνης και σύνδεσης. Αν συνεχίσετε να σταματάτε κάθε φορά, δεν προστατεύετε τη σχέση σας. Την κρατάτε στάσιμη. Η λύση δεν είναι να πιεστείς. Η λύση είναι να σταματήσεις να φοβάσαι τη φυσική εξέλιξη αυτού που ήδη έχετε χτίσει. Χαλάρωσε το σώμα σου, δώσε χρόνο, εμπιστεύσου τη στιγμή και κυρίως, εμπιστεύσου τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει. Δεν υπάρχει «τέλεια στιγμή». Υπάρχει μόνο η στιγμή που σταματάς να κάνεις πίσω. Και πίστεψέ με, είσαι ήδη έτοιμη περισσότερο απ’ όσο νομίζεις.