*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy


Tipster μου, γράφω αυτό το μήνυμα με τρεμάμενα χέρια, γιατί ξέρω πολύ καλά ότι αυτό που ζω δεν είναι «σωστό», αλλά την ίδια στιγμή δεν μπορώ να πω ότι είναι και κάτι που απλώς μού συνέβη. Είμαι παντρεμένη εδώ και 12 χρόνια και έχω μια σταθερή, ήρεμη ζωή με τον άντρα μου, χωρίς μεγάλες εντάσεις, χωρίς δράματα, αλλά και χωρίς ιδιαίτερο πάθος τα τελευταία χρόνια, κάτι που, για να είμαι ειλικρινής, το είχα αποδεχτεί. Μέχρι που μπήκε στη ζωή μας ο αδερφός του, o οποίος έλειπε για χρόνια στο εξωτερικό –είναι από άλλη μητέρα– και μέχρι πριν από λίγο καιρό που αποφάσισε να επιστρέψει Κύπρο, δεν είχαμε βρεθεί ποτέ από κοντά πέραν κάποιων χαιρετισμών στο τηλέφωνο και video calls. Στην αρχή ήταν απλώς οικογενειακές συναντήσεις, τραπέζια, χαλαρές κουβέντες, τίποτα περίεργο ή ύποπτο, μέχρι που άρχισα να παρατηρώ ότι υπήρχε μια ένταση στον αέρα, ένα βλέμμα που κρατούσε λίγο παραπάνω, και ένας ηλεκτρισμός σχεδόν ορατός. Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά κάτι που χτιζόταν σιγά σιγά, μέσα από μικρές στιγμές, μέχρι που βρεθήκαμε μόνοι μας ένα βράδυ τζαι τζαμαί, τα είδα όλα. Το θέμα δεν είναι όμως αυτό που συνέβη, αλλά το ότι δεν το έχω μετανιώσει καθόλου. Αντίθετα, ένιωσα ξανά ζωντανή, επιθυμητή, σαν να ξύπνησε ένα κομμάτι μου που είχα ξεχάσει, τζαι τούτο είναι που με τρομάζει περισσότερο από την ίδια την πράξη. Από τότε, δεν έχουμε μιλήσει γι’ αυτό, δεν το έχουμε ξανακάνει, αλλά υπάρχει, αιωρείται ανάμεσά μας κάθε φορά που βρισκόμαστε, και εγώ δεν ξέρω αν πρέπει να το θάψω ή αν απλώς περιμένω την επόμενη φορά. Αγαπώ τον άντρα μου, δεν θέλω να τον πληγώσω, αλλά δεν μπορώ να κάνω ότι αυτό που ένιωσα δεν ήταν αληθινό. Και περισσότερα απ’ όλα φοβάμαι τον ίδιο μου τον εαυτό γιατί ξέρω πως, αν ξαναβρεθούμε μόνοι μας, δεν θα μπορέσω να το σταματήσω. Τι κάνεις όταν κάτι τόσο λάθος σε κάνει να νιώθεις τόσο σωστά;



Αυτό που σε αναστατώνει δεν είναι ότι έκανες κάτι «λάθος», είναι ότι ένιωσες κάτι που σου έλειπε και σε ξύπνησε, και αυτό είναι που σε τραβάει πίσω σε όλο αυτό, όχι μόνο ο ίδιος ο άνθρωπος, αλλά το πώς ένιωσες μαζί του. Το ότι δεν το μετάνιωσες είναι ανθρώπινο, αλλά πρόσεξε να μην το ρομαντικοποιείς, γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια απλή ιστορία, αλλά για μια κατάσταση που αν συνεχιστεί θα μπλέξει ζωές και σχέσεις που δεν ξεμπλέκουν εύκολα. Για να το πούμε καθαρά, το «δεν θα μπορέσω να σταματήσω» δεν είναι αδυναμία, είναι επιλογή που απλώς δεν θέλεις ακόμη να αναλάβεις, γιατί αν δώσεις χώρο σε αυτό, υποσυνείδητα ξέρεις ήδη πού θα οδηγήσει. Ταυτόχρονα όμως, αυτό που ένιωσες, κάτι σου δείχνει για τη δική σου ζωή και τον γάμο σου, ότι κάτι έχει σιωπήσει μέσα σου και ζητάει χώρο για να εκφραστεί. Το θέμα δεν είναι να το ζήσεις κρυφά, το θέμα είναι να αποφασίσεις τι θέλεις πραγματικά και αν είσαι έτοιμη να πληρώσεις το κόστος, γιατί αυτήν τη φορά δεν θα είναι απλώς μια στιγμή, θα είναι συνέπεια επιλογής.