Η πρώτη βραδιά του Cyprus Film Days έχει πάντα μια ιδιαίτερη ένταση. Το κοινό γεμίζει το Θέατρο Ριάλτο, τα φώτα χαμηλώνουν και το φεστιβάλ ξεκινά με τον τρόπο που του αρμόζει: μέσα από την ίδια την εμπειρία του σινεμά.

Η φετινή έναρξη ήταν από εκείνες που δύσκολα ξεχνιούνται. Ένα ευρηματικό καλλιτεχνικό δρώμενο έδωσε τον τόνο της διοργάνωσης, ακολούθησε η πρεμιέρα της κυπριακής ταινίας “Hold onto me” της Μυρσίνης Αριστείδου, η οποία απέσπασε το Βραβείο Κοινού στο Sundance, και η βραδιά ολοκληρώθηκε, όπως κάθε χρόνο, με ένα από τα πιο ζωντανά και επιτυχημένα πάρτι του φεστιβάλ.

Όλα έδειχναν ότι η 24η διοργάνωση ξεκινούσε δυναμικά: αίθουσες γεμάτες, ένα εξαιρετικό πρόγραμμα και μια αίσθηση προσμονής για όσα θα ακολουθήσουν, ανάμεσά τους και η πολυαναμενόμενη άφιξη του σκηνοθέτη Nadav Lapid.

Μέσα σε αυτή τη γιορτινή ατμόσφαιρα συναντήσαμε τους καλλιτεχνικούς διευθυντές του φεστιβάλ, Αργυρώ Νικολάου και Πέτρο Χαραλάμπους, για μια συζήτηση γύρω από το σινεμά, την εποχή μας και τη σημασία των φεστιβάλ σήμερα.

Το σινεμά ως επιβεβαίωση της ζωής

Για τους δύο δημιουργούς, η φετινή διοργάνωση ξεκινά από ένα βασικό ερώτημα: ποιος είναι ο ρόλος του κινηματογράφου σε έναν κόσμο που μοιάζει συχνά να κυριαρχείται από αβεβαιότητα και δυσοίωνες ειδήσεις.

«Προσεγγίσαμε τη φετινή διοργάνωση έχοντας πλήρη επίγνωση ότι η κατάσταση στον κόσμο, και ιδιαίτερα στην περιοχή μας, δημιουργεί συχνά ένα αίσθημα φόβου και αδράνειας», σημειώνει η Αργυρώ Νικολάου. «Αναρωτηθήκαμε ποιος είναι ο ρόλος του κινηματογράφου μέσα σε αυτή την πραγματικότητα. Τελικά, κάθε μορφή τέχνης –και ιδιαίτερα ο κινηματογράφος– αποτελεί μια επιβεβαίωση της ζωής».

Η δημιουργική πράξη, εξηγεί, είναι από τη φύση της πράξη ελπίδας. Και η εμπειρία της θέασης μιας ταινίας, η επαφή με άλλες ζωές και ιστορίες, λειτουργεί απελευθερωτικά και ενδυναμωτικά.

Ένα πρόγραμμα που συνομιλεί με την εποχή

Το φετινό πρόγραμμα του Cyprus Film Days συγκεντρώνει ταινίες από την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο, δημιουργώντας ένα πολυσυλλεκτικό κινηματογραφικό τοπίο που αντανακλά τις αγωνίες και τα ερωτήματα της εποχής.

Ανάμεσα στις ταινίες που ξεχωρίζουν βρίσκονται το “Sound of Falling” της Mascha Schilinski, το “All That’s Left of You” της Cherien Dabis και το “Yes!” του Nadav Lapid.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το κυπριακό διαγωνιστικό τμήμα, με τέσσερις ταινίες Κυπρίων δημιουργών.

«Πρόκειται ίσως για ένα από τα πιο ώριμα και πολυφωνικά κυπριακά προγράμματα που έχουμε δει μέχρι σήμερα», σημειώνει ο Πέτρος Χαραλάμπους. «Αντικατοπτρίζει μια κινηματογραφία που κοιτά προς τα έξω χωρίς να χάνει τη σχέση της με τον τόπο».

Το φεστιβάλ ως χώρος συνάντησης

Πέρα από τις προβολές, το Cyprus Film Days επενδύει σταθερά στη δημιουργία ενός χώρου συνάντησης για το κοινό και τους επαγγελματίες του κινηματογράφου.

«Τα φεστιβάλ είναι τόποι συζήτησης και ανταλλαγής ιδεών», λέει ο Χαραλάμπους. «Οι άνθρωποι βλέπουν ταινίες μαζί, συζητούν, γνωρίζονται. Αυτή η ανάγκη για συνύπαρξη είναι που κρατά τα φεστιβάλ ζωντανά».

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται και τα φετινά εργαστήρια και masterclasses, τα οποία αποτελούν βασικό κομμάτι της ταυτότητας του φεστιβάλ.

Μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται ένα masterclass σεναρίου με τη βραβευμένη σεναριογράφο Christina Lazaridi, το εργαστήριο AI Cinema σε συνεργασία με το CYENS Centre of Excellence, καθώς και το εργαστήριο Let’s Grade! για τη σχέση κινηματογράφησης και color grading.

Σε ένα μικρό κινηματογραφικό οικοσύστημα όπως η Κύπρος, τέτοιες δράσεις λειτουργούν ως σημαντικές γέφυρες ανάμεσα σε τοπικούς δημιουργούς και διεθνή δίκτυα συνεργασίας.

«Ο κινηματογράφος είναι ομαδικό άθλημα», σημειώνει η Νικολάου. «Το πιο σημαντικό που μπορεί να κερδίσει ένας νέος δημιουργός σε τέτοιες συναντήσεις δεν είναι μόνο οι τεχνικές γνώσεις αλλά οι σχέσεις και οι συνεργασίες που δημιουργούνται».

Η συλλογική εμπειρία της σκοτεινής αίθουσας

Σε μια εποχή όπου οι πλατφόρμες και οι προσωπικές οθόνες κυριαρχούν, οι δημιουργοί του φεστιβάλ επιμένουν στη σημασία της συλλογικής κινηματογραφικής εμπειρίας.

«Οι μεγάλες πλατφόρμες βασίζονται στο να κρατούν την προσοχή μας στις προσωπικές μας συσκευές», παρατηρεί ο Χαραλάμπους. «Το σινεμά μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο, δημιουργώντας χώρους κοινής εμπειρίας».

Και ίσως αυτό να είναι και το βαθύτερο νόημα ενός φεστιβάλ κινηματογράφου: να θυμίζει ότι, ακόμη και σε δύσκολες εποχές, οι ιστορίες έχουν τη δύναμη να μας φέρνουν πιο κοντά.

«Το σινεμά μας υπενθυμίζει ότι οι ιστορίες έχουν σημασία», λέει η Νικολάου. «Και ότι κάθε ζωή αξίζει να ειπωθεί».