Η Ρουθ Έλις, η τελευταία γυναίκα που εκτελέστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, έλαβε μεταθανάτια υπό όρους βασιλική χάρη, περισσότερα από 70 χρόνια μετά την εκτέλεσή της. Η Έλις απαγχονίστηκε το 1955 στις φυλακές Χόλογουεϊ του Λονδίνου, αφού καταδικάστηκε για τη δολοφονία του συντρόφου της, Ντέιβιντ Μπλέικλι.

Η απόφαση ανακοινώθηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων από τον αντιπρόεδρο της βρετανικής κυβέρνησης, Ντέιβιντ Λάμι, ο οποίος διευκρίνισε ότι η χάρη δεν αναιρεί την ενοχή της για την ανθρωποκτονία, αλλά αντικαθιστά συμβολικά τη θανατική ποινή με ισόβια κάθειρξη, αναγνωρίζοντας τη σοβαρή αδικία που υπέστη.

Η οικογένεια της Έλις αγωνιζόταν επί δεκαετίες για την αποκατάσταση της μνήμης της, υποστηρίζοντας ότι υπήρξε θύμα συστηματικής σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης από τον Μπλέικλι.

Η σχέση τους χαρακτηριζόταν από βία και συνεχείς συγκρούσεις, ενώ λίγες ημέρες πριν από τη δολοφονία εκείνος τη γρονθοκόπησε στην κοιλιά, προκαλώντας την αποβολή του παιδιού που κυοφορούσε. Ωστόσο, κατά τη δίκη, το δικαστήριο ζήτησε από τους ενόρκους να αγνοήσουν την κακοποίηση που είχε υποστεί, καθώς εκείνη την εποχή δεν αναγνωριζόταν ως στοιχείο υπεράσπισης.

Η υπόθεση είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στη βρετανική κοινωνία και θεωρείται σήμερα χαρακτηριστικό παράδειγμα των αδυναμιών του τότε δικαστικού συστήματος απέναντι στα θύματα ενδοοικογενειακής βίας.

Μόλις δύο χρόνια αργότερα, η βρετανική νομοθεσία τροποποιήθηκε, εισάγοντας την έννοια της μειωμένης ευθύνης ως υπερασπιστικό επιχείρημα σε αντίστοιχες υποθέσεις.

Η ιστορία της Ρουθ Έλις ενέπνευσε αργότερα την ταινία «Dance with a Stranger», ενώ εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς στη δημόσια συζήτηση για τη μεταχείριση των κακοποιημένων γυναικών από τη Δικαιοσύνη.

Η εγγονή της, Λόρα Ένστον, χαρακτήρισε τη χάρη ως μια πολυαναμενόμενη δικαίωση, δηλώνοντας ότι η εκτέλεση της γιαγιάς της βάρυνε την οικογένεια για δύο γενιές. Όπως τόνισε, η μητέρα και ο θείος της δεν ξεπέρασαν ποτέ το τραύμα, με τον τελευταίο να δίνει τέλος στη ζωή του.

Η βρετανική κυβέρνηση επισήμανε ότι η απόφαση αποτελεί αναγνώριση των λαθών του παρελθόντος και υπενθυμίζει την ανάγκη ένα σύγχρονο δικαστικό σύστημα να λαμβάνει υπόψη τις συνέπειες της ενδοοικογενειακής βίας. Η θανατική ποινή για τη δολοφονία καταργήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1965, ενώ οι τελευταίες εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν το 1964.

ΠΗΓΗ