*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy


Καλησπέρα, Tipster. Δεν ξέρω αν αυτό που θα διαβάσεις είναι μια ιστορία αγάπης, μια ιστορία εμμονής ή απλώς η μεγαλύτερη βλακεία που έχω κάνει ποτέ. Είμαι 27 χρονών και παίζω ποδόσφαιρο από μικρό παιδί. Το γήπεδο ήταν πάντα το ασφαλές μου μέρος. Εκεί που ξεχνούσα τα πάντα. Μέχρι που έγινε το μέρος όπου άρχισαν όλα. Στην ομάδα ήρθε πριν από περίπου έναν χρόνο μια καινούργια συμπαίκτρια. Την πρώτη φορά που τη συνάντησα στο γήπεδο δεν σκέφτηκα τίποτα ιδιαίτερο. Με τον καιρό όμως άρχισα να περιμένω την προπόνηση περισσότερο για να τη δω, παρά για να παίξω μπάλα. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν ένας απλός θαυμασμός. Μετά κατάλαβα ότι δεν ήταν. Περιμέναμε να φύγουν όλες από τα αποδυτήρια για να μείνουμε δυο λεπτά μόνες. Ένα βλέμμα παραπάνω, ένα άγγιγμα στον ώμο, μια αγκαλιά μετά από έναν αγώνα. Μικρά πράγματα που για τους άλλους δεν σήμαιναν τίποτα, αλλά για εμάς ήταν ολόκληρος κόσμος. Το πρώτο φιλί ήρθε μετά από μια εκτός έδρας νίκη στη Λευκωσία. Ήμασταν οι τελευταίες που φύγαμε από το γήπεδο γιατί την είχα φέρει εγώ με το αυτοκίνητο και θα επιστρέφαμε μαζί στη Λεμεσό. Δεν το σχεδίασε καμία μας. Απλώς συνέβη. Και από εκείνη τη μέρα άλλαξαν όλα. Το πρόβλημα είναι ότι εγώ είμαι ανοιχτή με τη σεξουαλικότητά μου, εκείνη δεν είναι. Και το χειρότερο είναι πως εδώ και οκτώ χρόνια είναι σε σχέση με άντρα. Συζούν και, απ' όσο ξέρω, όλοι θεωρούν ότι κάποια στιγμή θα παντρευτούν. Κανείς δεν ξέρει ότι εδώ και μήνες ζει μια δεύτερη ζωή. Οι στιγμές μας είναι ελάχιστες. Δέκα λεπτά πριν από την προπόνηση. Μερικά λεπτά μετά τον αγώνα και κανένας καφές πού και πού, τάχα να μιλήσουμε για την ομάδα. Κάθε φορά που χωρίζουμε, τη βλέπω να μπαίνει στο αυτοκίνητό της για να γυρίσει σπίτι... σε εκείνον κι εγώ γυρίζω στο δικό σπίτι μου με ένα τεράστιο κενό. Το χειρότερο είναι ότι ξέρω πως δεν είμαι απλώς μια περιπέτεια. Το βλέπω στα μάτια της όταν είναι μαζί μου. Το νιώθω όταν με αγγίζει. Μου έχει πει ότι ποτέ στη ζωή της δεν ένιωσε έτσι. Ότι δεν περίμενε ποτέ να ερωτευτεί γυναίκα. Ότι είναι μπερδεμένη, φοβισμένη και ότι δεν θέλει να διαλύσει τη ζωή που έχτισε τόσα χρόνια. Κι εγώ προσπαθώ να κάνω υπομονή, αλλά το τελευταίο διάστημα νιώθω ότι τελειώνει και πριν κάμω καμιά πελλάρα, αποφάσισα να σου στείλω μπας και σώσεις την κατάσταση. Δεν αντέχω άλλο να τη μοιράζομαι. Δεν αντέχω άλλο να είμαι το μυστικό της. Τον τελευταίο καιρό πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται κάτι που με τρομάζει, να πάω να βρω τον σύντροφό της και να του τα πω όλα. Όχι για εκδίκηση, αλλά γιατί μέσα μου πιστεύω ότι μόνο έτσι θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο. Ή θα είναι ελεύθερη να διαλέξει εμένα ή θα με μισήσει για πάντα και θα φύγει από τη ζωή μου. Ξέρω ότι ακούγεται ακραίο, αλλά έχω κουραστεί να ζω μια σχέση που υπάρχει μόνο πίσω από κλειστές πόρτες και άδεια αποδυτήρια. Δεν ξέρω πλέον τι να κάνω.

Θα ξεκινήσω από το τέλος του γράμματός σου. Μου λες ότι δεν ξέρεις τι να κάνεις, αλλά εγώ θα σου πω ότι ξέρεις πολύ καλά, τι δεν πρέπει να κάνεις. Το να πας να τα πεις στον σύντροφό της δεν είναι λύση. Είναι μια απόφαση που ανήκει αποκλειστικά σε εκείνη και κανέναν άλλον. Όσο άδικο κι αν σου φαίνεται, δεν έχεις το δικαίωμα να κάνεις εσύ την αποκάλυψη επειδή εκείνη δεν βρίσκει ακόμη το θάρρος να την κάνει. Καταλαβαίνω, όμως, από πού γεννιέται αυτή η σκέψη. Δυστυχώς για εσένα, βρέθηκες σε μία κατάσταση του να είσαι ερωτευμένη με μια γυναίκα, με έναν άνθρωπο, που αυτήν τη στιγμή δεν είναι διαθέσιμος. Και όχι επειδή δεν σε αγαπά, μπορεί να σε αγαπά πραγματικά -αλλά επειδή δεν έχει πάρει ακόμη τη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής της. Και μέχρι να την πάρει, η δική σου ζωή βρίσκεται σε αναμονή. Γι’ αυτό και σε πονάει τόσο πολύ που κάθε βράδυ επιστρέφει σε εκείνον. Σε πονάει που εσύ υπάρχεις μόνο στα κλεμμένα λεπτά, στα άδεια αποδυτήρια και στους καφέδες. Κανείς δεν θέλει να είναι η υποσημείωση στη ζωή του ανθρώπου που αγαπά. Όμως υπάρχει και μια αλήθεια που ίσως δεν σου αρέσει: δεν μπορείς να την πιέσεις να αποδεχτεί τη σεξουαλικότητά της με τον ρυθμό που θα ήθελες εσύ. Για κάποιους ανθρώπους αυτό είναι μια διαδρομή μηνών. Για άλλους, χρόνων. Και για μερικούς δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα διαλέξει εσένα. Το ερώτημα είναι πόσο καιρό είσαι διατεθειμένη να περιμένεις κάποιον που δεν ξέρει ακόμη αν μπορεί να διαλέξει τον εαυτό του. Θα κλείσω με το πιο σημαντικό. Μην κάνεις το λάθος να πιστέψεις ότι έχεις μόνο δύο επιλογές είτε να συνεχίσεις έτσι είτε να τα διαλύσεις όλα. Υπάρχει και μια τρίτη, να της πεις, με απόλυτη ειλικρίνεια, ότι την αγαπάς, αλλά δεν μπορείς άλλο να είσαι μια κρυφή παράγραφος στη ζωή της. Ότι δεν της ζητάς να διαλέξει εσένα. Της ζητάς, όμως, να διαλέξει μια ζωή που να είναι αληθινή. Για εκείνη, πρώτα απ’ όλα. Κι αν δεν είναι έτοιμη, θα πρέπει να πάρεις τη δύσκολη απόφαση που εκείνη αναβάλλει, γιατί ο έρωτας θέλει θάρρος, το ίδιο όμως και η αξιοπρέπεια.