*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy

Καλησπέρα, Tipster. Τη δική μου ιστορία αποφάσισα να τη διηγηθώ όχι για να μου δώσεις τη συμβουλή σου, αλλά γιατί έστω και μία γυναίκα εκεί έξω την διαβάσει και καταφέρει να βοηθηθεί, ή ένας άντρας να αφυπνιστεί, θα είναι κέρδος. Και πίστεψέ με, χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια και αρκετές συνεδρίες ψυχοθεραπείας και δουλειάς με τον εαυτό μου για να καταφέρω να γράψω γι’ αυτό. Τον γνώρισα ένα καλοκαίρι πριν από περίπου 4 χρόνια, ήμουν 25 χρονών και εκείνος λίγα χρόνια μεγαλύτερος. Μέσα σε λίγες μέρες ένιωσα πως ζούσα κάτι που δεν είχα ξαναζήσει ποτέ. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που σε κοιτούν και νιώθεις πως δεν υπάρχει κανείς άλλος γύρω σου. Η έλξη ήταν εκρηκτική. Δεν μπορούσαμε να μείνουμε μακριά ο ένας από τον άλλον ούτε μία μέρα. Όλα ήταν έντονα, αυθόρμητα, γεμάτα αδρεναλίνη. Οι φίλοι μου έλεγαν πως δεν ήταν φυσιολογικό αυτό που ζούσαμε. Εγώ το έλεγα έρωτα. Μόνο που μαζί με το πάθος ήρθαν και τα πρώτα σημάδια. Στην αρχή ζήλευε αν μιλούσα με κάποιον συνάδελφο. Μετά άρχισε να ελέγχει το κινητό μου. Ύστερα να θυμώνει αν αργούσα δέκα λεπτά. Κάθε φορά όμως ακολουθούσαν λουλούδια, συγγνώμες και υποσχέσεις. Κι εγώ συγχωρούσα τα πάντα γιατί πίστευα πως «έτσι αγαπούν οι παθιασμένοι άνθρωποι». Μέχρι που έμεινα έγκυος. Για λίγες εβδομάδες ένιωσα ότι όλα θα άλλαζαν. Εκείνος χάρηκε, μιλούσε για το μέλλον μας και εγώ ονειρευόμουν το παιδί μας. Αντί όμως να γίνει πιο ήρεμος, έγινε πιο επιθετικός. Οι φωνές έγιναν καθημερινότητα. Οι προσβολές επίσης. Κι ένα βράδυ, ύστερα από έναν ακόμη καβγά για κάτι ασήμαντο, με έσπρωξε με δύναμη. Έπεσα. Δεν θυμάμαι πολλά από εκείνη τη νύχτα. Θυμάμαι μόνο το ασθενοφόρο, και μετά να μου ανακοινώνουν ότι απέβαλα. Εκείνη τη στιγμή δεν έχασα μόνο το μωρό μου, αλλά και την ψευδαίσθηση ότι ο έρωτας δικαιολογεί τα πάντα.Έφυγα τις επόμενες ημέρες. Αυτός δεν είχε καν το θάρρος να έρθει στο νοσοκομείο, ή να εμφανιστεί μπροστά μου. Εγώ δεν βρήκα ποτέ το θάρρος να τον καταγγείλω, αλλά μέσα μου ήμουν ήδη άλλος άνθρωπος. Ακόμη και σήμερα, 4 χρόνια και κάτι μετά, κουβαλάω ενοχές που αγνόησα τα σημάδια και μπέρδεψα την κτητικότητα με την αγάπη, τις εκρήξεις με το πάθος και τις συγγνώμες με την αλλαγή. Σήμερα προσπαθώ να ξαναχτίσω τη ζωή μου, όμως υπάρχουν μέρες που αναρωτιέμαι αν θα είχα ακόμα το παιδί μου, αν είχα φύγει με το πρώτο χαστούκι στην πόρτα, με την πρώτη προσβολή ή με την πρώτη φορά που με έκανε να φοβηθώ. Δεν ξέρω αν θα συγχωρήσω ποτέ εκείνον. Το πιο δύσκολο όμως είναι ότι δεν έχω συγχωρήσει ακόμη τον εαυτό μου.

Υπάρχουν φορές που ο ρόλος μου είναι να δώσω μια συμβουλή και άλλες φορές, όπως αυτή, που η καλύτερη συμβουλή είναι να σωπάσω για λίγο και να αφήσω τη δική σου ιστορία να ακουστεί. Πρώτα απ' όλα, θέλω να σε ευχαριστήσω. Όχι γιατί μοιράστηκες μια τραυματική εμπειρία, αλλά γιατί χρειάστηκε τεράστια δύναμη για να τη μετατρέψεις σε μια προειδοποίηση για άλλους ανθρώπους. Αυτό είναι κάτι που δεν καταφέρνουν όλοι. Θέλω όμως να σταθώ σε μία μόνο πρόταση από όσες έγραψες: «Δεν έχω συγχωρήσει ακόμη τον εαυτό μου». Εδώ θα διαφωνήσω μαζί σου. Ο άνθρωπος που πρέπει να κουβαλά την ενοχή δεν είσαι εσύ. Είναι εκείνος που επέλεξε να ασκήσει βία. Είναι εκείνος που μετέτρεψε την αγάπη σε φόβο, το σπίτι σε πεδίο μάχης και την εγκυμοσύνη σου σε μια τραγωδία που θα σε συνοδεύει για πάντα. Ναι, αγνόησες σημάδια. Όπως δυστυχώς κάνουν χιλιάδες άνθρωποι όταν βρίσκονται μέσα σε μια κακοποιητική σχέση. Γιατί η βία σχεδόν ποτέ δεν εμφανίζεται από την πρώτη μέρα. Έρχεται μεταμφιεσμένη σε υπερβολικό ενδιαφέρον, σε κτητικότητα που βαφτίζεται αγάπη, σε ζήλια που παρουσιάζεται ως απόδειξη έρωτα. Και μέχρι να καταλάβεις τι πραγματικά συμβαίνει, έχεις ήδη παγιδευτεί. Γι' αυτό και δεν θέλω καμία γυναίκα που διαβάζει αυτές τις γραμμές να σκεφτεί ότι «σε μένα δεν θα συμβεί». Οι κακοποιητικές σχέσεις δεν έχουν συγκεκριμένο μορφωτικό επίπεδο, ηλικία ή κοινωνική τάξη. Μπορούν να συμβούν στον καθένα. Αν υπάρχει, λοιπόν, ένα μήνυμα που πρέπει να κρατήσουμε από την ιστορία σου, είναι ότι η αγάπη δεν φοβίζει. Δεν ελέγχει. Δεν ταπεινώνει. Δεν απομονώνει. Και, κυρίως, δεν σηκώνει ποτέ χέρι. Εύχομαι κάποια μέρα να καταφέρεις να συγχωρήσεις τον εαυτό σου. Όχι γιατί έκανες κάτι λάθος, αλλά γιατί κουβαλάς ένα βάρος που δεν σου ανήκει. Και σε όποιον άνθρωπο διαβάζει σήμερα αυτή την εξομολόγηση και αναγνωρίζει έστω και ένα κομμάτι της δικής του ζωής, θέλω να του πω ότι δεν πρέπει να περιμένει να γίνει χειρότερο για να φύγει. Η πρώτη προσβολή, η πρώτη απειλή, η πρώτη φορά που φοβήθηκες τον άνθρωπο που υποτίθεται ότι σε αγαπά, είναι ήδη αρκετός λόγος για να ζητήσεις βοήθεια. Καμία σχέση δεν αξίζει περισσότερο από τη ζωή, την αξιοπρέπεια και την ασφάλειά μας.