«Τρία χρονάκια φαντάρος τραβιόταν ο παππούς μου ο Πέτρος, πολέμησε στην Αλβανία, έπαθε και μια άγρια πνευμονία που τη γλίτωσε στο τσακ, και του δώσανε κι αναπηρική σύνταξη που την αρνήθηκε (έπαιζε μπάλα τότε, και είχε πει «Ρε τι ανάπηρος, που τρέχω πάνω-κάτω το γήπεδο σαν το ζαγάρι;») γι' αυτό και βρέθηκε στα γεράματα να ψωμολυσσάει.

Αυτά τα 'χα μάθει μικρός απ' τον πατέρα μου, κι έτσι μια μέρα σαν σήμερα κάθισα στην αγκαλιά του παππού μου, και κοιτώντας τον όλο θαυμασμό, τον ρώτησα: «Δηλαδή παππού εσύ ήσουν ήρωας;»

Απότομος άνθρωπος εκείνος, με σήκωσε όρθιο, και μου είπε: «Τι ήρωας, ρε ζευζέκη! Οι ήρωες είναι για τις γιορτές που κάνετε στο σχολείο, που σας ντύνουν τσολιαδάκια. Εγώ έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω.

(Αυτά τα λίγα ξέρω από ιστορία)».

Τα σχόλια και τα συμπεράσματα δικά σας.