*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy

Γεια σου Tipster. Δεν ξέρω αν σου γράφω γιατί θέλω μια συμβουλή ή γιατί έχω ανάγκη να το πω κάπου δυνατά για πρώτη φορά. Είμαι 35 χρονών, παντρεμένη εδώ και δέκα χρόνια και έχουμε μια κόρη έξι ετών. Απ’ έξω μοιάζουμε με μια φυσιολογική οικογένεια. Μόνο που πίσω από τις οικογενειακές φωτογραφίες κρύβονται πράγματα που δεν φαίνονται. Ο άντρας μου δεν με χτυπά. Με μειώνει. Με ειρωνεύεται. Με κάνει να νιώθω πως ό,τι κι αν κάνω δεν είναι ποτέ αρκετό. Αν το φαγητό αργήσει, αν το σπίτι δεν είναι όπως το θέλει, αν κουραστώ, πάντα θα βρεθεί ένας λόγος να με συγκρίνει με τη μητέρα του ή να με κάνει να αισθανθώ άχρηστη. Στην αρχή αντιδρούσα. Μετά άρχισα να σωπαίνω, γιατί κάθε κουβέντα κατέληγε σε καβγά. Το χειρότερο όμως είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά στο παιδί μας. Πρόσφατα άκουσα την κόρη μου να λέει στις κούκλες της: «Κάτσε ήσυχα, γιατί θα θυμώσει ο μπαμπάς». Εκεί κατάλαβα ότι δεν καταστρέφεται μόνο ο γάμος μου, αλλά και ο κόσμος του παιδιού μου. Εδώ και μήνες δεν θέλω να κάνω σεξ μαζί του. Όχι γιατί δεν έχω επιθυμία, αλλά γιατί δεν μπορώ να νιώσω ποθητή από έναν άνθρωπο που λίγες ώρες πριν με έχει διαλύσει με τα λόγια του. Κάθε φορά που του λέω όχι, γίνεται ξαφνικά τρυφερός. Κι όταν εξακολουθώ να αρνούμαι, χαμογελά και μου λέει πως δεν θα γίνει ό,τι θέλω εγώ, αλλά αυτός. Πριν λίγο καιρό ξεκίνησα ψυχοθεραπεία και αυτό με βοήθησε να συνειδητοποιήσω πως το γεγονός ότι είναι ο σύζυγός μου, δεν σημαίνει πως έχει κυριαρχία πάνω μου και πάνω στο σώμα μου. Έχω ήδη μιλήσει με δικηγόρο και οδεύουμε προς διαζύγιο. Δεν ξέρω τι θα γίνει μετά, ξέρω όμως ότι δεν θέλω η κόρη μου να μεγαλώσει πιστεύοντας ότι η αγάπη μοιάζει με φόβο και ότι μια γυναίκα δεν έχει δικαίωμα να πει «όχι».



Αγαπητή μου, το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν πολλές γυναίκες είναι ότι πιστεύουν πως η κακοποίηση ξεκινά με μια γροθιά. Στην πραγματικότητα, όμως, ξεκινά πολύ νωρίτερα. Ξεκινά όταν κάποιος σε κάνει να πιστεύεις ότι αξίζεις λιγότερο, ότι πρέπει να απολογείσαι επειδή κουράστηκες, ότι το «όχι» σου είναι διαπραγματεύσιμο. Και μετά έρχεται το πιο επικίνδυνο στάδιο: η συνήθεια. Συνηθίζεις να σωπαίνεις, να δικαιολογείς, να συνεχίζεις τη μέρα σου σαν να μην έγινε τίποτα. Μέχρι που μια μέρα ακούς το ίδιο μοτίβο να βγαίνει από το στόμα του παιδιού σου και καταλαβαίνεις ότι δεν ζεις μόνο εσύ αυτή τη σχέση. Χαίρομαι που μίλησες σε ψυχολόγο και που έκανες το πρώτο βήμα προς την έξοδο. Αυτό δεν είναι αποτυχία ενός γάμου. Είναι η αρχή της προστασίας της δικής σου ζωής και της ζωής της κόρης σου. Και αν κάποια γυναίκα διαβάζει αυτή την ιστορία, ας κρατήσει μόνο μία φράση: ο γάμος δεν καταργεί τη συναίνεση. Το «όχι» παραμένει «όχι», ακόμη κι όταν το λες στον άνθρωπο που κάποτε ερωτεύτηκες και αποφάσισες να κάνεις σύζυγό σου.