Τον Νοέμβριο, μια παρέα περίπου τριάντα ανδρών ετοιμάζεται να ανακηρύξει τον νικητή ενός ασυνήθιστου διαγωνισμού. Οι συμμετέχοντες έχουν ήδη υποβληθεί σε μετρήσεις, φωτογραφίσεις και πολύμηνη προπόνηση. Έχουν στη διάθεσή τους μια εφαρμογή που καταγράφει την πρόοδό τους με τρισδιάστατες απεικονίσεις και διαγράμματα. Έχουν αποκτήσει ακόμη και ειδικά φτιαγμένα στρινγκ. Το έπαθλο θα είναι ένα γύψινο εκμαγείο του πισινού τους. Ολόκληρη αυτή η επιχείρηση ονομάζεται Great Cake Competition και δεν πρόκειται για κάποιο καλλιτεχνικό πρότζεκτ πάνω στην ανδρική ματαιοδοξία. Είναι πραγματικός διαγωνισμός για το ποιος θα αποκτήσει τον μεγαλύτερο και πιο καλογυμνασμένο κώλο.

Ο εμπνευστής του, ο 29χρονος Τζέικομπ, άρχισε να γυμνάζει τους γλουτούς του επειδή αντιμετώπιζε προβλήματα με τους γοφούς του. Σύντομα παρέσυρε έναν φίλο του, ύστερα άλλους και τελικά μια ολόκληρη παρέα. Κάπου ανάμεσα στα καθίσματα, τις φωτογραφίσεις και τα στρινγκ, η υπόθεση απέκτησε διαστάσεις που δύσκολα θα μπορούσε κανείς να προβλέψει. Ο Τζέικομπ άρχισε να μιλά για αυτοαποδοχή, απελευθέρωση από τη ντροπή, πνευματική δύναμη και μια καινούργια αντίληψη της αρρενωπότητας. Ο ανδρικός πισινός είχε πλέον αποκτήσει και φιλοσοφία.

Η ιστορία του είναι μία από τις απολαυστικότερες που συγκέντρωσε η Allison P. Davis στο μεγάλο της άρθρο για το The Cut, το οποίο δημοσιεύτηκε στις 5 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο του αφιερώματος του New York Magazine στο ανδρικό στιλ. Το θέμα της είναι το glutemaxxing, η ολοένα δημοφιλέστερη εμμονή με την ανάπτυξη των γλουτιαίων μυών. Ή, με λιγότερο επιστημονικούς όρους, η προσπάθεια να αποκτήσει κανείς έναν τόσο ωραίο κώλο ώστε να μην μπορεί πλέον να τον αγνοήσει ούτε ο ίδιος.

Ο Ντίλαν, γνωστός στο διαδίκτυο ως Glute Max Guy, είναι ένας άλλος πρωταγωνιστής αυτής της μικρής επανάστασης. Έπειτα από δέκα χρόνια γυμναστικής, αποφάσισε να αφιερώσει την προσοχή που του αναλογούσε στο παραμελημένο κάτω μέρος του σώματός του. Άρχισε να ανεβάζει καθημερινά βίντεο, με μια απλή υπόσχεση: θα συνέχιζε μέχρι ο πισινός του να μη χωράει στα παντελόνια του. Έξι ημέρες την εβδομάδα καταγράφει τις ασκήσεις του, καταναλώνει περίπου 200 γραμμάρια πρωτεΐνης την ημέρα και, σύμφωνα με όσα περιγράφει, παίρνει καθημερινά 10 έως 15 γραμμάρια κρεατίνης. Το περιεχόμενό του δεν έχει τίποτα ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Είναι η ζωή ενός συνηθισμένου άνδρα που γυμνάζεται μεθοδικά και βλέπει ριάλιτι με τη γυναίκα του.

Το διαδίκτυο, ωστόσο, αντιμετωπίζει τον πισινό του σαν δημόσιο αγαθό. Άνδρες αφήνουν διψασμένα σχόλια κάτω από τα βίντεό του, γυναίκες ζητούν συμβουλές και ο αριθμός των ακολούθων του αυξάνεται μαζί με την περιφέρειά του. Ο Ντίλαν έχει δημιουργήσει ακόμη και τη δική του συνδρομητική κοινότητα, το Glute Max Club. Κάποτε ένας άνδρας έπρεπε να αποκτήσει εντυπωσιακούς δικέφαλους για να κερδίσει τον θαυμασμό των άλλων ανδρών. Τώρα μπορεί να τους εντυπωσιάσει γυρίζοντάς τους την πλάτη.

Δεν είναι εντελώς καινούργια ιστορία. Ήδη από τον Οκτώβριο του 2025, το αμερικανικό GQ κατέγραφε την αυξανόμενη προσήλωση των ανδρών στους γλουτιαίους μυς. Για δεκαετίες, το πρότυπο του γυμνασμένου άνδρα χτιζόταν από τη μέση και πάνω: φαρδιοί ώμοι, στήθος, μπράτσα, κοιλιακοί. Τα πόδια μπορούσαν να περιμένουν. Η εικόνα του ιδανικού ανδρικού σώματος, έτσι όπως είχε παγιωθεί στη διαφήμιση, στο σινεμά και στα γυμναστήρια, δεν απαιτούσε ιδιαίτερα εντυπωσιακά οπίσθια. Αρκούσε μια καλοσχηματισμένη πλάτη και το κατάλληλο παντελόνι.

Η τηλεόραση βοήθησε να αλλάξει αυτή η προτεραιότητα. Το Heated Rivalry, η σειρά για τον κρυφό έρωτα δύο επαγγελματιών παικτών του χόκεϊ, έδωσε στο ανδρικό σώμα μια νέα, σχεδόν πανηγυρική ερωτική δημοσιότητα. Οι γυμνοί πισινοί των πρωταγωνιστών έγιναν αντικείμενο συλλογικού θαυμασμού, ενώ ο Χάντσον Γουίλιαμς, ένας από τους δύο ηθοποιούς, άρχισε να συζητά δημόσια ακόμη και το πρόγραμμα με το οποίο προσπαθεί να μεγαλώσει τον δικό του. Τον Ιανουάριο, μιλώντας στο Men's Health, δεν έκρυψε την επιθυμία του να αποκτήσει περισσότερο μυϊκό όγκο, αναγνωρίζοντας μάλιστα ότι ο συμπρωταγωνιστής του, Κόνορ Στόρι, είχε θέσει αρκετά ψηλά τον πήχη.

Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα αντιστροφή. Ένα queer τηλεοπτικό ειδύλλιο, με δύο άνδρες που ερωτεύονται και επιθυμούν ο ένας τον άλλον, έχει συμβάλει στη διαμόρφωση ενός νέου αισθητικού ιδανικού που δεν περιορίζεται καθόλου στο queer κοινό. Στο άρθρο του The Cut, γυναίκες συζητούν με ενθουσιασμό για τους πισινούς των παικτών του χόκεϊ, ενώ οι σύζυγοί τους συνειδητοποιούν ξαφνικά ότι υστερούν σε έναν τομέα τον οποίο μέχρι πρόσφατα δεν είχαν θεωρήσει ιδιαίτερα σημαντικό. Ένας παντρεμένος άνδρας παραδέχεται ότι οι συζητήσεις αυτές τον έκαναν να αισθανθεί ανασφάλεια για τον δικό του επίπεδο πισινό.

Η σύγχρονη εκδοχή του επιθυμητού ανδρικού σώματος βρίσκεται άλλωστε συχνότερα μέσα στα γήπεδα παρά στις πασαρέλες. Ο Τζουντ Μπέλινγχαμ στο ποδόσφαιρο, ο Φράνσις Τιαφό και ο Κάρλος Αλκαράθ στο τένις, οι παίκτες του χόκεϊ με τους τεράστιους μηρούς και την εκρηκτική δύναμη στα πόδια αποτελούν πια αισθητικά σημεία αναφοράς. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς ένας σφιχτός πισινός, αλλά ένας πισινός με όγκο, καμπύλη και εμφανή μυϊκή δύναμη. Ένα μέρος του σώματος που κάποτε κρυβόταν μέσα σε φαρδιά παντελόνια τώρα διεκδικεί το δικαίωμα να πρωταγωνιστεί.

Η υψηλή μόδα δεν έχει ακόμη αποφασίσει πώς θα αντιμετωπίσει αυτό το φαινόμενο. Η Davis παρατηρεί ότι, ενώ οι αθλητές διαθέτουν όλο και μεγαλύτερη επιρροή στο ανδρικό στιλ, αρκετοί σχεδιαστές εξακολουθούν να παρουσιάζουν ρούχα πάνω σε εξαιρετικά λεπτά σώματα. Ο Demna στη Gucci και η Prada έχουν πειραματιστεί με παντελόνια που τονίζουν τα οπίσθια, αλλά τα μοντέλα τους απέχουν αρκετά από τις πληθωρικές αναλογίες των αθλητών που θαυμάζει το διαδίκτυο. Ο στυλίστας Ίαν Μπράντλεϊ σημειώνει, πάντως, ότι υπάρχουν περισσότερες επιλογές για άνδρες με μεγάλους μηρούς και πισινούς, αναφέροντας οίκους όπως οι Thom Browne και Zegna. Το σώμα αλλάζει γρηγορότερα από τα πατρόν.

Μέσα σε αυτό το πανηγύρι της ανδρικής σάρκας, βέβαια, δεν αισθάνονται όλοι νικητές. Ο Τομ, ένας 45χρονος γκέι άνδρας που μίλησε στην Davis, θυμάται τον καιρό που γυμναζόταν συστηματικά για να αποκτήσει το χαρακτηριστικό σώμα των ανδρών του Fire Island. Είχε καταφέρει να χτίσει έναν ωραίο πισινό, αλλά η πανδημία διέκοψε την προπόνησή του και η εικόνα του σώματός του άλλαξε αργότερα, ενώ λάμβανε και αγωγή με φάρμακο της κατηγορίας GLP-1. Τώρα βλέπει στον καθρέφτη έναν πισινό που ο ίδιος περιγράφει ως γερασμένο και επίπεδο. Γυμνάζεται τέσσερις φορές την εβδομάδα, κάνει καθίσματα και άρσεις, αλλά δυσκολεύεται να επαναφέρει το παλιό του σχήμα.

Η δική του ιστορία θυμίζει ότι ο θαυμασμός για ένα συγκεκριμένο σώμα συνοδεύεται σχεδόν πάντα από τον φόβο μήπως κάποια στιγμή το χάσουμε. Και ότι αυτή η αγωνία, την οποία οι γυναίκες και πολλοί γκέι άνδρες γνωρίζουν από χρόνια, αποκτά πλέον καινούργιους ετεροφυλόφιλους πελάτες.

Υπάρχει, ωστόσο, μια λιγότερο προφανής πλευρά της υπόθεσης. Οι άνδρες που συγκρίνουν τους γλουτούς τους, φωτογραφίζονται φορώντας στρινγκ ή ανταλλάσσουν συμβουλές για το πώς θα μεγαλώσουν τον πισινό τους δοκιμάζουν και νέους τρόπους να συνυπάρχουν. Το γυμναστήριο, τα αστεία και οι προκλήσεις τούς επιτρέπουν να μιλούν για την εμφάνισή τους, να απολαμβάνουν τον θαυμασμό και να εκτίθενται ο ένας στο βλέμμα του άλλου χωρίς να χρειάζεται να απολογηθούν. Δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκαν οι παλιοί κανόνες της αρρενωπότητας. Αλλά τουλάχιστον σε αυτό το μικρό πεδίο έχουν αρχίσει να χαλαρώνουν.

Ο Τζέικομπ το έχει τραβήξει ακόμη παραπέρα. Πιστεύει ότι η εξάσκηση των γλουτών μπορεί να βοηθήσει τους άνδρες να συμφιλιωθούν με το σώμα τους και να απομακρυνθούν από τα επιθετικά πρότυπα αρρενωπότητας της λεγόμενης manosphere. Φτάνει μάλιστα να συνδέσει αυτή τη σωματική αυτογνωσία με την απόρριψη αυταρχικών αντιλήψεων περί δύναμης. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι τα Bulgarian split squats θα αποτελέσουν κάποτε αξιόπιστο αντίδοτο στον φασισμό. Το γεγονός, όμως, ότι μια παρέα ανδρών αναζητά την απελευθέρωσή της μέσα από έναν διαγωνισμό για τον ωραιότερο κώλο έχει τη δική του, απροσδόκητη γοητεία.

Η νέα εμμονή με τον ανδρικό πισινό μπορεί να γεννήσει ανασφάλειες, εξαντλητικά προγράμματα και ακόμη περισσότερους κανόνες για το πώς οφείλει να μοιάζει ένα ελκυστικό σώμα. Μπορεί όμως να κρύβει και μια απλή μετατόπιση: οι στρέιτ άνδρες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι δεν χρειάζεται να είναι μόνο αυτοί που κοιτάζουν και επιλέγουν. Μπορούν επίσης να επιθυμούν να τους κοιτάζουν, να τους θαυμάζουν και, γιατί όχι, να τους πιάνουν τον κώλο.

Προς το παρόν, πάντως, προηγούνται οι μετρήσεις. Τον Νοέμβριο κάποιος από τους τριάντα φίλους του Τζέικομπ θα αποκτήσει το γύψινο εκμαγείο που του αξίζει. Η ανθρωπότητα θα έχει κάνει ένα μικρό βήμα για την ανδρική αυτοαποδοχή και ένα αρκετά μεγάλο για τον ανδρικό πισινό.

Πηγή: Lifo (Με στοιχεία από The Cut)