Πάτερ μου, τελειώσαν οι ευχές σου

Πάτερ μου, νομίζω πως κάτι πρέπει να γίνει σαφές, κάπου μπερδεύτηκες. Κάτι δε κατάλαβες καλά.

Κανείς δε ζήτησε την έγκρισή σου, ούτε την αγάπη σου, ούτε και τη στήριξή σου. Κάνεις άνευ βλάβης άνθρωπος (είδες τι μαθαίνει κάνεις όταν συναναστρέφεται με δικηγόρους) δε σου δίνει σημασία. Ξέρεις γιατί; Γιατί καταλάβαμε πως δεν είσαι πια σε θέση να μιλάς για αγάπη. Έχεις χάσει τη μπάλα. Βασικά, δε πήρες ποτέ μια καλή πάσα τα τελευταία 20 χρόνια για να δεις καν τη μπάλα. Έχεις απομονωθεί γιατί είσαι εκτός πραγματικότητας.

Όλα για εσένα, είναι «του σατανά». Το Ίντερνετ, η επιστήμη, η εξέλιξη, οι ΛΟΑΤΙ, οι αριστεροί, οι αλλόθρησκοι. Βλέπεις παντού εχθρούς, έτοιμους να κατασπαράξουν ό,τι με αίμα (άλλων, όχι το δικό σου) απολαμβάνεις. Χωράφια που δε σου ανήκουν, λεφτά που δεν τα έχεις ιδρώσει, κορώνες που δε κάθονται όπως πρέπει στο κεφάλι σου. Κρίμα. Κανείς δε θέλει να σ’ τα πάρει αυτά. Κρατά τα. Να σου κάνουν παρέα στη μοναξιά σου.

Κρατά εσύ αυτά κι άσε άλλους να μιλούν για αγάπη. Η ρητορική του μίσους δε μπορεί να κηρύττει την αγάπη. Για αγάπη, πάτερ μου, μιλάει η Μποφίλιου, η Adele, η Lady Gaga, η Βανδή. Όχι εσύ. Όχι εσύ πια, κάνεις δε σε πιστεύει. Εσύ φοβάσαι, όμως αυτά δε πιάνουν πια. Είμαστε πιο μεγάλοι από τo φόβο και είσαι πιο μικρός από τα παιδιά που ύψωσαν ανάστημα σε αυτόν. Τον ξεπέρασαν το φόβο. Εσύ δε μπορείς, εσύ φοβάσαι. Φοβάσαι πως σύντομα κανείς δε θα δίνει σημασία στη βλακεία των επιστημονικά διαταραγμένων κηρυγμάτων σου. Θα μιλάς μόνος σου, θα λες το ευαγγέλιο μόνος σου, θα μείνει άδειο το ταγάρι σου. Γι’ αυτό και κανείς σπασμωδικές -έως και ηλίθιες- κινήσεις. Φοβάσαι πως θα μείνεις μόνος.

Μην το φοβάσαι. Να είσαι σίγουρος. Θα μείνεις. Οk, θα έχεις τα χωράφια και τα χρυσά πανωφόρια. Το πολύ-πολύ να οργανώσετε κάνα avant-garde ντεφιλέ στους αγρούς με την οποία παπαδοπαρέα κουβαλάει τις ίδιες απόψεις μαζί σου. Εσείς κι εσείς θα μείνετε. Δεν τη θέλουμε την αγκαλιά σας κι αυτό επειδή η αγκαλιά σας είναι μικρή, ανύπαρκτη. Δε χωράμε. Είσαι κι εσύ μικρός και μιλάς για μικρότητες.

Κανείς δε ζήτησε την ευχή σου, πάτερ μου. Σίγουρα όχι εγώ και σίγουρα όχι η μάνα μου. Το τέλος έρχεται, όχι του κόσμου, το δικό σου και των αντιλήψεων σου. Καλή μοναξιά, πάτερ μου. Την κέρδισες.

Σχετικα

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς χαλούμι;

Cyprus From Air: Γιατί λέμε όχι στο να φέρνετε τα κατοικίδιά σας στις πεζοπορίες

Οι λιμουζίνες 3 αξιωματούχων (κράτους και εκκλησίας) που με συγκλόνισαν το 2019

Τι έμαθα από δυο Ελβετούς… σε ένα χωριό της Πάφου

Ο νέος Πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας είναι ένας κακοφτιαγμένος κλώνος του Τραμπ

Τα βασικά του «Βασιλέα»