Κεντρική Φωτογραφία: Μάριος Λώλος


Επτά χρόνια χωρίς τον Παύλο Φύσσα. Το βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου του 2013 έμελλε να μας στοιχειώσει για πολλά χρόνια ακόμα, θυμίζοντάς μας το φοβερό πρόσωπο του φασισμού. Τον Παύλο δεν τον γνωρίζαμε προσωπικά, αλλά εκείνη τη (μεγάλη) στιγμή έγινε το πρόσωπο μιας ολόκληρης κοινωνίας που επιμένει να αντιστέκεται, αρνούμενη να καταθέτει αμαχητί τα όπλα. Εκείνη τη δεδομένη στιγμή, όσο αλλόκοτο κι αν ακούγεται, τα σκοτάδια έλαμψαν, γιατί «αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πώς θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη;».

Έκτοτε, οι δρόμοι, στους οποίους γεννιούνται οι συνειδήσεις, κατακλύσθηκαν εκατοντάδες φορές από διαδηλωτές που ζητούσαν, μεταξύ άλλων, την καταδίκη των δολοφόνων του νεοναζιστικού κινήματος της Χρυσής Αυγής. Χθες, επτά ακριβώς χρόνια μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου από το (αναίσχυντο) μαχαίρι του Ρουπακιά (που τον βρήκε κατευθείαν στη μεγάλη του καρδιά) και εν αναμονή της απόφασης του δικαστηρίου, στις 7 Οκτωβρίου, πραγματοποιήθηκε στο Κερατσίνι, ίσως η πιο ιστορική πορεία για τον Παύλο Φύσσα. Μια λαοθάλασσα ύψωσε τη γροθιά της, ζητώντας να πέσει βαρύς ο πέλεκυς. Τραγική φιγούρα η μάνα. Αλλά και η πιο ηρωική…