Ο άνθρωπος που δημιούργησε το Cluedo, ένα από τα πιο εμβληματικά επιτραπέζια παιχνίδια όλων των εποχών, δεν πρόλαβε ποτέ να δει την οικονομική επιτυχία που θα μπορούσε να του αποφέρει. Ο Άντονι Πρατ πούλησε τα δικαιώματα του παιχνιδιού για μόλις 5.000 λίρες, χρόνια πριν αυτό γνωρίσει τη διεθνή απογείωση.

Την ιστορία αποκάλυψε η κόρη του, Μάρσια Λιούις, μιλώντας στη The Times. Όπως ανέφερε, ο πατέρας της θα μπορούσε να είχε γίνει πολυεκατομμυριούχος, ωστόσο δεν μετάνιωσε ποτέ για την απόφασή του, καθώς ένιωθε περήφανος που δημιούργησε ένα παιχνίδι που χάρισε «χαρά και διασκέδαση σε εκατομμύρια ανθρώπους».

Ο Πρατ επινόησε το παιχνίδι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στην κουζίνα του σπιτιού του στο Μπέρμιγχαμ, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τη βαρεμάρα των συσκοτίσεων. Αρχικά το παιχνίδι είχε τον τίτλο Murder, πριν μετονομαστεί σε Cluedo και εξελιχθεί στο δεύτερο πιο εμπορικά επιτυχημένο επιτραπέζιο στον κόσμο, μετά τη Monopoly.

Μετά τον πόλεμο, ο Πρατ πούλησε τα διεθνή δικαιώματα έναντι 5.000 λιρών, πολύ πριν γίνει σαφές το μέγεθος της επιτυχίας. Το παιχνίδι κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1949 από την εταιρεία Waddingtons, ενώ ο ίδιος διατήρησε το βρετανικό patent έως το 1965, οπότε και το εκχώρησε.

Σήμερα έχουν πουληθεί περισσότερα από 150 εκατομμύρια αντίτυπα του Cluedo παγκοσμίως, ενώ το παιχνίδι έχει μεταφερθεί σε βιβλία, video games, κινηματογραφική ταινία και έχει εμπνεύσει τηλεοπτικές παραγωγές, όπως το The Traitors. Κυκλοφορεί σε περισσότερες από 40 χώρες και θεωρείται κομμάτι της σύγχρονης λαϊκής κουλτούρας.

Η Μάρσια Λιούις δώρισε πρόσφατα ένα από τα πρώτα αντίτυπα του παιχνιδιού, μαζί με χειρόγραφες σημειώσεις του 1943 και προσωπικά αντικείμενα του πατέρα της, στο Birmingham Museum and Art Gallery. Όπως είπε, «ανήκει στο Μπέρμιγχαμ, εκεί όπου γεννήθηκε».

Ανάμεσα στις λιγότερο γνωστές λεπτομέρειες της ιστορίας του παιχνιδιού είναι και το γεγονός ότι ο χαρακτήρας Colonel Mustard λεγόταν αρχικά Colonel Yellow, όνομα που άλλαξε επειδή το κίτρινο θεωρήθηκε «ακατάλληλο» για έναν στρατιωτικό χαρακτήρα.

«Ο πατέρας μου δεν ήθελε να τον θυμούνται ως κάποιον που απλώς έβγαλε πολλά χρήματα», είπε η κόρη του. «Ήθελε να μείνει στη μνήμη ως ο άνθρωπος που δημιούργησε κάτι που έφερε οικογένειες κοντά και χάρισε τόση χαρά».

ΠΗΓΗ