Η Χαρά βρίσκεται στην Κύπρο τον τελευταίο έναν χρόνο και πραγματοποιεί θεατρικά workshops τα οποία απευθύνονται σε παιδιά και ενήλικες. Ως καλλιτέχνης θεωρεί πως η έμπνευση για δημιουργία βρίσκεται παντού και στη συνέντευξή της στη CITY, μάς μιλά για τη δουλειά της, τις ευκαιρίες που προσφέρει η Κύπρος σε νέους καλλιτέχνες καθώς και αν αισθάνεται ελεύθερη.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Είμαι η Χαρά. Είμαι θεατρολόγος, θεατροπαιδαγωγός και ηθοποιός. Σπούδασα στη Θεσσαλονίκη και τον τελευταίο χρόνο είμαι στην Κύπρο. Πρόσφατα δημιουργήσαμε, μαζί με την συνάδελφο και φίλη, Αριάδνη Καραμάνου, το Vanilla Studio μέσα από το οποίο πραγματοποιούμε θεατρικά workshops τα οποία απευθύνονται σε παιδιά και ενήλικες.


Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Συμμετείχα στην παράσταση «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζά όσο ήμουν στο 3ο έτος της σχολής και αφού αποφοίτησα από την Δραματική τον Ιούλιο ήρθα στην Κύπρο για την παραγωγή της σκηνής 018 στον ΘΟΚ «Τα καινούργια ρούχα του βασιλιά», σε σκηνοθεσία Μαρίνας Βρόντη.


Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα – σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο – σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν, ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Δεν νομίζω να υπάρχει άτομο που να μένει ανεπηρέαστο με όσα συμβαίνουν. Οι πληροφορίες φτάνουν σε μας με ταχύτητες τρομακτικές. Τώρα όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης θα δανειστώ τα λόγια μιας άγνωστης γυναίκας που συνάντησα σε μια παράσταση. Είπε στους συντελεστές «Εσείς που κάνετε θέατρο είστε τυχεροί. Γιατί η ζωή κάποιες φορές είναι λάσπη και εσείς μπορείτε αυτή τη λάσπη να την κάνετε τέχνη». Κάποια γεγονότα είναι πραγματικά ασήκωτα. Ο μόνος τρόπος να κυλήσουν και να πας παρακάτω είναι να τα ζωγραφίσεις, να τα χορέψεις, να τα κάνεις λέξεις, ήχο. Ή τουλάχιστον αυτός είναι ο τρόπος που επιλέγω εγώ.

Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Δύσκολο να διαλέξω. Αγαπώ πολύ τα εικαστικά. Πάρα πολύ. Και την μουσική φυσικά.

Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει «κατάλληλες συνθήκες». Γιατί συνθήκη για δημιουργία μπορεί να υπάρξει πάντα και παντού. Βλέπουμε βίντεο και εικόνες με ανθρώπους που παράγουν τέχνη μέσα σε συντρίμμια και σε συνθήκες εμπόλεμες. Υποθέτω όμως ότι η ερώτηση αφορά στο εάν μπορεί ένας άνθρωπος να βιοπορίζεται από το καλλιτεχνικό του έργο στην Κύπρο. Νομίζω δεν έχω περάσει αρκετό χρόνο στο νησί για να μπορώ να απαντήσω με ευκολία. Ίσως είναι περιορισμένα τα πράγματα όμως ταυτόχρονα υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να δημιουργούν δρόμους για να κάνουν αυτά που θέλουν. Είναι βέβαια πολύ διαφορετικό το αν μια συνθήκη σε εξελίσσει καλλιτεχνικά και πολύ διαφορετικό αν παράλληλα μπορείς και να βιοπορίζεσαι από αυτή την καλλιτεχνική διαδικασία. Εμείς για παράδειγμα με την Αριάδνη τους τελευταίους μήνες δουλεύουμε πάνω σε μια παράσταση. Δεν με φτάνουν οι λέξεις να περιγράψω πόσο μεγαλώνω κάθε φορά που φεύγουμε από την πρόβα μας. Και είμαι ευγνώμων για αυτό! Θα ήταν όμως και μεγάλη ευτυχία να υπήρχε ένα μέρος στο οποίο δεν θα χρειαζόταν να εργαζόμαστε σε δουλειές που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το αντικείμενο των σπουδών μας. Είναι η Κύπρος αυτό το μέρος; Θα το δούμε!


Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Αγαπώ το γεγονός ότι είμαι κοντά στην οικογένεια μου. Λιγότερο αγαπώ…διάφορα. Έχω αρκετές αισθητηριακές ευαισθησίες, άρα η λίστα με όσα αγαπώ λιγότερο στην πόλη μου μπορεί να γίνει πολύ μεγάλη. Θα περιοριστώ στην ανεξήγητη χρήση πυροτεχνημάτων. Φτάνει! Επίσης πρέπει ολόκληρη η Κύπρος να γίνει προσβάσιμη! Είναι αδικαιολόγητη και απαράδεκτη η έλλειψη προσβασιμότητας.

Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Διαβάζω το βιβλίο «Τα συναισθήματα που θεραπεύουν», γραμμένο από τον καρδιολόγο Γεώργιο Χαριτάκη.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

«Δεν ξέρω κάποιον στην Αθήνα», Σπύρος Γραμμένος

Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερη;

Ναι! Αισθάνομαι και είμαι. Ντρέπομαι να πω ότι δεν είμαι. Μπορώ να κολυμπήσω όποτε θέλω. Διαβάζω, γράφω, μπορώ να τραγουδήσω στο δρόμο, μπορώ να ερωτευτώ και να το δείξω δημόσια χωρίς φόβο. Είναι άνθρωποι δίπλα μου που δεν μπορούν γιατί κάποιοι άλλοι άνθρωποι αποφασίζουν να μην το επιτρέπουν, να το λογοκρίνουν και να το καταργούν. Ελευθερία είναι να πηγαίνεις εκεί που αγαπάς.


Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Επειδή δεν θέλω να μοιραστώ τους φόβους μου δημόσια, θα προσποιηθώ ότι είμαι ατρόμητη και εσείς θα προσποιηθείτε ότι το πιστεύετε.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

Θα ήθελα να με ρωτάνε πιο συχνά ποιος είναι ο αγαπημένος μου δεινόσαυρος.