*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy


Tipster μου, σε χαιρετώ. Είμαι μία γυναίκα σχεδόν 40 ετών, πετυχημένη στη δουλειά μου, και κυρίως πολύ καλά με τον εαυτό μου και με τη ζωή μου. Σε αυτήν τη φάση της ζωής μου είμαι μόνη, από επιλογή, διατηρώ απλώς κάποιους sex partners, και πριν από λίγο καιρό αποφάσισα πως θέλω να κάνω ένα παιδί. Όταν ξεκίνησα να το συζητώ με κάποιες φίλες μου, η πρώτη αντίδραση ήταν ενθουσιασμός μέχρι το σημείο που τους αποκάλυπτα πως ναι μεν θέλω ένα παιδί, αλλά όχι απαραίτητα σύντροφο στη ζωή μου. Έχω πάει ήδη σε κάποιες κλινικές που παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες, αλλά για να σου είμαι ειλικρινής, δεν με πολυψήνει η ιδέα να κάνω παιδί με το σπέρμα κάποιου ανθρώπου που δεν γνωρίζω. Οπότε στράφηκα σε ένα από τα άτομα που, όπως σου ανέφερα, διατηρούμε αποκλειστικά σεξουαλικές επαφές, χωρίς καμία δέσμευση. Όταν του ανέλυσα τη σκέψη μου, και το τι θέλω, στην αρχή ξαφνιάστηκε και ήταν αρνητικός, αλλά στην πορεία την είδε αλλιώς, σε φάση που θέλει να το κάνουμε μαζί το παιδί. Του εξήγησα πολλές φορές ότι εγώ από αυτόν θέλω το σπέρμα του, γιατί ξέρω πως έχει καλό dna, αλλά καμία άλλη επαφή ή βοήθεια, αλλά φαίνεται να μην καταλαβαίνει. Από την άλλη, με όποιον έχω μοιραστεί τη σκέψη μου, με βλέπουν ως παρανοϊκή ή εξωγήινη και πραγματικά έχω αρχίσει να αμφιβάλλω για την απόφασή μου. Δεν ξέρω, είναι πολύ συντηρητική ακόμη η κοινωνία μας, ή όντως κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο; Ειλικρινά σκέφτομαι να φύγω εξωτερικό για να κάνω αυτό που έχω στο μυαλό μου.



Δεν είσαι ούτε παράλογη ούτε εξωγήινη. Ξέρεις τι θέλεις, και αυτό από μόνο του σε βάζει ήδη μπροστά από πολλούς. Το θέμα, όμως, δεν είναι η επιθυμία, είναι ο τρόπος. Το να θέλεις παιδί χωρίς σύντροφο είναι μια απολύτως θεμιτή επιλογή. Το να το κάνεις, όμως, με κάποιον που ήδη δείχνει ότι δεν καταλαβαίνει, ή δεν αποδέχεται, τα όρια που θέτεις, είναι ρίσκο. Του λες ξεκάθαρα «θέλω μόνο το σπέρμα σου» και εκείνος ήδη μετακινείται στο «να το κάνουμε μαζί». Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια, είναι βασική ασυμφωνία. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, τα πράγματα δεν μένουν «όπως συμφωνήθηκαν». Αλλάζουν. Εμπλέκονται συναισθήματα, προσδοκίες, διεκδικήσεις, και τότε δεν μιλάμε πια για μια καθαρή επιλογή, αλλά για μια πολύ πιο σύνθετη κατάσταση, και για σένα και για το παιδί. Γι’ αυτό και, όσο κι αν σου φαίνεται πιο «απρόσωπο», η λύση της κλινικής είναι στην πραγματικότητα πιο καθαρή και ασφαλής. Δεν έχει γκρίζες ζώνες, δεν έχει παρερμηνείες, δεν έχει μέλλον που μπορεί να αλλάξει επειδή κάποιος «ένιωσε αλλιώς στην πορεία». Όσο για τους γύρω σου, ναι, υπάρχει ακόμη συντηρητισμός. Αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι να κάνεις κάτι που να στέκεται και πρακτικά, όχι μόνο συναισθηματικά. Θέλεις παιδί. Ωραία. Φρόντισε ο τρόπος που θα το φέρεις στον κόσμο να είναι όσο πιο ξεκάθαρος και προστατευμένος γίνεται. Γιατί εδώ δεν χωράνε μισές συμφωνίες.