Η εικαστικός Έλενα Αδάμου κινείται με ευαισθησία ανάμεσα στο υλικό και το άυλο, χρησιμοποιώντας το ύφασμα, ιδιαίτερα το κέντημα, ως βασικό μέσο έκφρασης, δημιουργώντας έργα που ανοίγουν έναν πολυεπίπεδο διάλογο με το κοινό. Μέσα από τη συνέντευξή της στη CITY, μιλά για την παρουσίαση των έργων της σε διεθνείς εκθέσεις αλλά και για την προσωπική της ανάγκη, μέσα από αυτά, να ανακαλύπτει τρόπους ώστε να επαναφέρει στο προσκήνιο την ανθρώπινη αξία και τη σύνδεση.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Πιστεύετε ότι κάτι τόσο απλό, με προβλημάτιζε καιρό; Παλαιότερα δυσκολευόμουν να συστηθώ ως καλλιτέχνις. Τα τελευταία χρόνια ξεκίνησα να συστήνομαι ως εικαστικός που χρησιμοποιεί κυρίως το ύφασμα και ιδιαίτερα το κέντημα, για να ανοίξει έναν διάλογο με το κοινό.

Συνήθως μετά προκύπτει η ερώτηση αν με το κέντημα εννοώ το λευκαρίτικο, και τότε εξηγώ ότι έχω βρει έναν δικό μου τρόπο να δημιουργώ κεντητούς πίνακες.

Παρ’ όλη την έμφασή μου στο ύφασμα, τα μέσα έκφρασης που χρησιμοποιώ δεν είναι πάντα τα ίδια. Μερικές φορές ένα έργο ολοκληρώνεται μέσα από μια φωτογραφία, ένα βίντεο ή μια πολυμεσική εγκατάσταση, όπου το φως και ο ήχος παίζουν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία μιας πολυαισθητηριακής εμπειρίας μέσα στον χώρο. Θα έλεγα ότι δημιουργώ κάθε φορά ανάλογα με το πώς μεταδίδεται καλύτερα η θεματική ενός πρότζεκτ.

Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;


Η δουλειά μου έχει παρουσιαστεί σε ομαδικές εκθέσεις στην Ιταλία, όπου σπούδασα, δούλεψα και παρέμεινα για δώδεκα χρόνια. Επίσης, έχει παρουσιαστεί στην Κύπρο, την Αρμενία και τη Γαλλία.

Μερικές από τις εμπειρίες που ξεχωρίζω είναι η συμμετοχή μου στην 30ή έκδοση της Miniartextil στην Pinacoteca di Como (2021), η παρουσία μου στη σειρά ταινιών μικρού μήκους #craftingcyprus της Υπηρεσίας Κυπριακής Χειροτεχνίας σε σενάριο και σκηνοθεσία του Filep Motwary, το Φεστιβάλ Εγκαταστάσεων στο ACCEA στο Γιερεβάν (2023), η Biennale Révélations στο Παρίσι με την Υπηρεσία Κυπριακής Χειροτεχνίας σε επιμέλεια του Δρος Σάββα Χριστοδουλίδη, καθώς και η έκθεση Fluid Persistence σε επιμέλεια της Δρος Έλενας Στυλιανού, στο NiMAC (2025–2026).

Πολύ σημαντικός σταθμός για μένα είναι η εκπροσώπηση και η συνεργασία μου με την Edit Gallery στη Λεμεσό, με την οποία συμμετείχα φέτος στο VIMA Art Fair.

Τον Ιούνιο θα παρουσιάσω την πρώτη μου ατομική έκθεση στην Ιταλία, στο Primopiano, έναν ανεξάρτητο εκθεσιακό χώρο στο Montesilvano. Η έκθεση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Magnus Tempus 360 της Halime Eleni Özdemir di Larusso, μιας πλατφόρμας που στηρίζει και προωθεί Κύπριους καλλιτέχνες, σε παραγωγή του Producer 360, καθώς και με τη στήριξη του Υφυπουργείου Πολιτισμού.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα –σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο– σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν, ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Είναι δύσκολο, έως αδύνατο, να μην επηρεάζεται ο καθένας μας από ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Πολλές φορές ο κόμπος και η ανησυχία μέσα μου δεν μου επιτρέπουν να δουλέψω. Αυτές τις μέρες-παύσεις τις αγκαλιάζω γιατί μου δημιουργούν νέα ερωτήματα και σκέψεις.

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν αξίζει να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω. Δεν είναι εύκολο, όμως θέλω να διατηρώ την εμπιστοσύνη μου στον άνθρωπο και στις ανθρώπινες αξίες, ώστε να συνεχίζει να έχει νόημα η καλλιτεχνική δημιουργία.

Μέσα από το έργο μου προσπαθώ να ευαισθητοποιήσω και να μιλήσω για αυτήν την ανθρώπινη αξία που, όταν είναι αυθεντική, δεν αφήνει χώρο για πολέμους, αδικίες, ρητορικές μίσους και εκμετάλλευση.

Ποια υλικά «αγαπάς» ή προτιμάς να χειρίζεσαι;

Τις κλωστές και το φως! Πολύς κόσμος όταν βλέπει τα έργα μου θέλει να τα αγγίξει, να νιώσει την υφή τους και να περιφερθεί γύρω τους για να δει πώς αλλάζουν τα χρώματα ανάλογα με το πώς πέφτει πάνω τους το φως.

Μου αρέσει αυτή η σχέση με ένα έργο, που περιλαμβάνει τις αισθήσεις πέρα από την όραση. Γι' αυτό και μερικές φορές δουλεύω με εγκαταστάσεις, για να προσθέσω αισθητηριακά στρώματα, όπως την ακοή και της όσφρηση.


Πώς ξεκινά συνήθως ένα έργο σου; Από ιδέα, συναίσθημα ή το ίδιο το υλικό;

Εξαρτάται… Μπορεί να είναι μια ιδέα που γεννήθηκε από το συναίσθημα που προκάλεσε ένα υλικό ή ένα συναίσθημα που εκφράζεται τέλεια μέσα από ένα υλικό, το οποίο συμβάλλει στην ολοκλήρωση μιας ιδέας. Νιώθω ότι τα τρία συνδυάζονται και εναλλάσσονται ρυθμικά κάθε φορά!


Ποια είναι τα θέματα ή οι θεματικές που κυριαρχούν στα έργα σου;

Δουλεύω κυρίως πάνω σε θεματικές όπως ο χρόνος ως εσωτερική αξία και το αίσθημα ασφάλειας στον περιβάλλοντα χώρο, μέσα από άτομα, αντικείμενα, σχέσεις. Τελευταία ασχολούμαι ιδιαίτερα με τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, τα ευάλωτα οικοσυστήματα και τον σεβασμό που πρέπει να προκύπτει μέσα από αυτή τη σχέση, εφόσον ο άνθρωπος δεν αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι του οικοσυστήματος.

Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Ο κινηματογράφος θα έλεγα. Το μάστερ μου ήταν στο Costume Design και πιστεύω πως, αν δεν αποφάσιζα να επιστρέψω στις Καλές Τέχνες, θα ακολουθούσα μια πορεία στον κινηματογράφο, ίσως στην παραγωγή ή στο post-production.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών μου ασχολήθηκα για λίγο με τη συγγραφή κινηματογραφικών κριτικών. Το 2015 εκπροσώπησα την Κύπρο στο Venice Film Days, μέσω του Ριάλτο, στο πλαίσιο του 72ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, με το πρόγραμμα 28 Times Cinema του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Cineuropa.

Είναι φοβερή εμπειρία για μένα να μπαίνω μέσα σε έναν κόσμο που δημιουργήθηκε με τόση λεπτομέρεια και δεξιοτεχνία. Κάποιες ταινίες με συνεπαίρνουν τόσο που μπορεί να τις σκέφτομαι για μέρες.

Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Θεωρώ ότι οι συνθήκες έχουν βελτιωθεί συγκριτικά με πριν από δέκα χρόνια, όμως δεν υπάρχει ακόμη δομή που να στηρίζει ουσιαστικά την καλλιτεχνική δημιουργία. Τα οργανωμένα σύνολα, αλλά και ο καθένας από εμάς ξεχωριστά, εργάζονται για την αναγνώριση του επαγγέλματος, κάτι που θα συμβάλει πρακτικά στην επιβίωση, τον βιοπορισμό και τον σεβασμό προς αυτό. Η τέχνη δεν είναι χόμπι, είναι επάγγελμα· ένα ανθρωπιστικό επάγγελμα που συμβάλλει στην ευαισθητοποίηση του ανθρώπου και στην καλλιέργεια της ανθρωπιάς. Η σύγχρονη κοινωνία οφείλει να προσφέρει αυτήν την επαφή σε μικρούς και μεγάλους.


Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Το τι αγαπώ περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη μου ταυτίζονται. Λατρεύω την παλιά πόλη, δεν θα την άλλαζα με τίποτα. Ταυτόχρονα όμως, δεν μπορώ να βλέπω μερικά από τα υπέροχα κτήρια που έχουμε, με απίστευτη δυναμική να μετατραπούν σε στούντιο, εργαστήρια, μικρά μαγαζιά ή χώρους εστίασης, να είναι ετοιμόρροπα και αναξιοποίητα. Αυτό με λυπεί ιδιαίτερα.


Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Αυτή την περίοδο διαβάζω το βιβλίο Bomba Atomica του Ιταλού συγγραφέα και ηθοποιού Roberto Mercadini, στο οποίο αναλύει την ιστορία των ανθρώπων που ενεπλάκησαν στη δημιουργία της ατομικής βόμβας και το πώς βρέθηκαν να συμμετέχουν σε αυτήν τη διαδικασία. Ακούω επίσης αρκετά audiobooks καθώς δουλεύω στο στούντιο και πρόσφατα άκουσα το Iconostasis, το τελευταίο θεολογικό έργο του φιλοσόφου Pavel Florensky, και το Anaximander and the Nature of Science του θεωρητικού φυσικού Carlo Rovelli.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Κάθε βδομάδα και άλλο! Τελευταία άκουσα αρκετές φορές το The Beginning of Memory της Laurie Anderson.

Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερος;

Να μπορώ να κινούμαι, να εκφράζομαι και να υπάρχω χωρίς να πρέπει να προσποιούμαι, να κρύβομαι ή να γίνομαι στόχος λογοκρισίας. Το επιδιώκω κάθε φορά.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Η απώλεια και η μοναξιά.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

Χμμ... εν είμαι σίγουρη για τούτο. Ξέρω όμως ποιαν ερώτηση θα ήθελα να μου κάνουν λιγότερο συχνά όταν συστήνομαι σε κάποιον και λέω ότι είμαι εικαστικός: αν διδάσκω τέχνη.