*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy

Tipster μου, οι γονείς μου χώρισαν πριν από μερικά χρόνια, μετά από έναν γάμο που κράτησε σχεδόν 30 χρόνια. Δεν ήταν εύκολο, αλλά το αποδέχτηκα, γιατί καταλάβαινα ότι δεν ήταν καλά μαζί. Το θέμα είναι τι έγινε μετά. Και οι δύο προχώρησαν, αλλά με άτομα πολύ νεότερα. Μιλάμε για διαφορά ηλικίας που σε φέρνει σε αμηχανία. Ο πατέρας μου με κοπέλα σχεδόν στην ηλικία μου και η μητέρα μου με έναν άντρα που θα μπορούσε άνετα να είναι μικρότερός μου. Στην αρχή το είδα χαλαρά. Είπα “οκ, δικαίωμά τους, να ζήσουν τη ζωή τους”. Αλλά όσο περνά ο καιρός, νιώθω όλο και πιο περίεργα. Όταν βγαίνουμε μαζί, δεν ξέρω πώς να συμπεριφερθώ. Νιώθω άβολα, σαν να έχουν αλλάξει οι ρόλοι. Κάποιες φορές ντρέπομαι κιόλας, και νιώθω άσχημα που το νιώθω. Το χειρότερο βέβαια είναι το ότι προσπαθούν να τους εντάξουν στη ζωή μου, να κάνουμε παρέα όλοι μαζί, λες και είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό για μένα, ή λες και είναι κάποιο είδος ανταγωνισμού μεταξύ τους. Δεν θέλω να τους πληγώσω, ούτε να τους στερήσω την ευτυχία τους, αλλά ούτε μπορώ να προσποιούμαι ότι είμαι οκ με κάτι που μέσα μου με ζορίζει. Είμαι υπερβολική; Πρέπει απλώς να το αποδεχτώ ή έχω δικαίωμα να βάλω ένα όριο χωρίς να φανώ “κακιά”;

Δεν είσαι υπερβολική, απλώς βρίσκεσαι σε μια κατάσταση που αλλάζει τους ρόλους και σε φέρνει σε αμηχανία. Το ότι οι γονείς σου προχώρησαν είναι δικό τους δικαίωμα, αλλά δεν σημαίνει ότι εσύ πρέπει να νιώθεις άνετα με τον ίδιο ρυθμό. Δεν χρειάζεται να προσποιείσαι ότι όλα είναι φυσιολογικά για να μην τους στεναχωρήσεις. Έχεις κάθε δικαίωμα να βάλεις όρια και να ζητήσεις χρόνο, ειδικά αν νιώθεις πίεση να ενταχθείς σε μια δυναμική που δεν σου ταιριάζει. Μπορείς να είσαι παρούσα στη ζωή τους, χωρίς να μπεις σε κάτι που σε ζορίζει. Η αποδοχή δεν έρχεται με το ζόρι, έρχεται όταν νιώσεις έτοιμη και αυτό πρέπει να το καταλάβουν είτε με τον καλό τρόπο είτε με τον άσχημο!