Σε ένα κατάστημα μαντείας στη Γκάνγκναμ, την ακριβή συνοικία της Σεούλ, ένα γκρέιχαουντ σκύβει πάνω από μια τράπουλα ταρώ. Μυρίζει τις κάρτες, σταματά, και ύστερα ακουμπά τη μία με το πόδι του. Απέναντί του, η ιδιοκτήτριά του περιμένει να ακούσει τι σημαίνει η επιλογή.

Ο σκύλος λέγεται Χαν. Η γυναίκα που τον έχει φέρει εκεί, η Αν Χε-τζου, δεν έχει έρθει για να μάθει το μέλλον της, αλλά για να καταλάβει τι μπορεί να σκέφτεται το ζώο της. Η κάρτα που διάλεξε ο Χαν δείχνει έναν σκύλο να κυνηγά τον ιδιοκτήτη του. Για τη Χουάνγκ Σου-κιουνγκπ, την αναγνώστρια ταρώ που λειτουργεί το Ace Sophia στη Σεούλ, η εικόνα δείχνει άγχος που, όπως λέει, συνδέεται με τα πέντε κουτάβια των οποίων είναι πατέρας ο σκύλος.

Το «ταρώ για κατοικίδια» είναι μια μικρή αλλά αναπτυσσόμενη υπηρεσία στη Νότια Κορέα. Τα ζώα καλούνται να διαλέξουν κάρτες μυρίζοντάς τες ή ακουμπώντας τις με το πόδι τους, και ο άνθρωπος απέναντι στο τραπέζι περιμένει μια ερμηνεία για όσα δεν μπορεί να του πει το κατοικίδιό του: άγχος, πόνο, φόβο, τραύμα, μοναξιά.

Η Χουάνγκ, που άνοιξε το κατάστημά της το 2014, λέει ότι η ζήτηση έχει μεγαλώσει όσο οι ιδιοκτήτες αντιμετωπίζουν τα ζώα τους όλο και περισσότερο ως μέλη της οικογένειας. Μερικές φορές, όχι απλώς ως μέλη της οικογένειας, αλλά ως τη μοναδική καθημερινή συντροφιά μέσα στο σπίτι.

Η ίδια έχει σχεδιάσει ειδική τράπουλα για κατοικίδια, ενώ στους πελάτες της δεν φτάνουν μόνο σκύλοι και γάτες, αλλά και χελώνες ή ερπετά.

Κάθε ανάγνωση κοστίζει 20.000 γουόν, περίπου 14 δολάρια. Σύμφωνα με τη Χουάνγκ, οι πελάτες σπάνια μένουν στη μία επίσκεψη. Από τη στιγμή που κάποιος αρχίζει να ρωτά τι σκέφτεται ο σκύλος του, δύσκολα σταματά. Μια κάρτα με σπαθιά, για παράδειγμα, μπορεί να ερμηνευθεί ως ένδειξη ότι το ζώο δεν αισθάνεται καλά σωματικά ή ότι μπορεί να πονά στις αρθρώσεις.

Δεν πρόκειται, φυσικά, για κτηνιατρική διάγνωση. Το ταρώ για κατοικίδια κινείται ανάμεσα στην πίστη, την παρηγοριά, την προβολή και την ανάγκη του ανθρώπου να ακούσει μια απάντηση από ένα πλάσμα που τον κοιτά κάθε μέρα χωρίς να μιλά. Οι ιδιοκτήτες που φτάνουν εκεί δεν αναζητούν απαραίτητα θαύματα. Συχνά αναζητούν μια γλώσσα για τη σχέση τους με ένα ζώο που έχει γίνει μέρος της καθημερινής τους ζωής.

Η Ριου Σου-μι πήγε στη Χουάνγκ με τον σκύλο της, τον Ι-σουλ, ένα διασωσμένο ζώο που εξακολουθεί να τρομάζει όταν βλέπει ανθρώπους ντυμένους σαν διασώστες. Ο φόβος του συνδέεται με μια παλιότερη εμπειρία: η Ριου είχε καταρρεύσει στο σπίτι και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Από τότε, ο σκύλος αντιδρά σε εικόνες που μοιάζουν να ξυπνούν εκείνη τη στιγμή. Η ανάγνωση των καρτών, σύμφωνα με την ερμηνεία της Χουάνγκ, έδειξε ότι το τραύμα παραμένει, αλλά υποχωρεί.

Η ιστορία μοιάζει εκκεντρική, σχεδόν έτοιμη για εύκολο ειρωνικό σχόλιο. Όμως στη Νότια Κορέα πατά σε μια πολύ πραγματική κοινωνική αλλαγή. Τα κατοικίδια υπάρχουν πλέον στο 29,2% των νοικοκυριών, από 17,4% το 2010, την ώρα που η χώρα παραμένει αντιμέτωπη με το χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων στον κόσμο. Η ακριβή στέγη, το κόστος της εκπαίδευσης και η πίεση της εργασίας κάνουν όλο και περισσότερους ανθρώπους να απομακρύνονται από την ιδέα της τεκνοποίησης.

Μέσα σε αυτό το κενό, το κατοικίδιο δεν είναι πια απλώς ζώο συντροφιάς. Είναι συγκάτοικος, παιδί, μάρτυρας της μοναξιάς, καθημερινό βλέμμα μέσα στο διαμέρισμα. Το ταρώ δεν λύνει το πρόβλημα και δεν αποδεικνύει ότι οι κάρτες μπορούν να διαβάσουν το μυαλό ενός σκύλου. Δείχνει όμως πόσο πολύ οι άνθρωποι θέλουν να πιστέψουν ότι η σχέση τους με ένα ζώο έχει κρυμμένα νοήματα, παρεξηγήσεις, σιωπές που μπορούν κάπως να μεταφραστούν.

Στη Σεούλ, το κατοικίδιο διαλέγει μια κάρτα και ο άνθρωπος ακούει. Ίσως δεν μαθαίνει πραγματικά τι σκέφτεται ο σκύλος του.

Μαθαίνει όμως κάτι για τον εαυτό του: πόση ανάγκη έχει να τον καταλάβει, πόσο φοβάται ότι κάτι του διαφεύγει, πόσο βαθιά έχει μετακινηθεί η έννοια της οικογένειας σε μια χώρα όπου όλο και λιγότερα σπίτια γεμίζουν με παιδιά και όλο και περισσότερα με ζώα.

ΠΗΓΗ: Lifo