Είμαστε όντως έτσι σαν λαός;

Δεν αντιδρούμε όντως;

 


Ισχύει ότι δεν έχουμε ανεπτυγμένο το αισθητικό κριτήριό μας, ότι οι δρόμοι και τα κτίρια δεν έχουν αισθητική και γι’ αυτό δεν συνηθίζουμε να περπατάμε όπως οι πλείστοι Ευρωπαίοι;

Ισχύει ότι στην εποχή της οικονομικής ευμάρειας, αντί να το εκμεταλλευτούμε για να επενδύσουμε στις τέχνες και τον πολιτισμό, χτίζαμε σπίτια για να ζήσουμε… δυο ζωές;

Η μικρού μήκους ταινία που θα δεις πιο κάτω θα σε κάνει να αναρωτηθείς, να προβληματιστείς, να αμφιβάλεις, να απορήσεις, να στεναχωρηθείς… έστω για λίγο. Κάτι είναι κι αυτό…

Η ταινία Greenhouse (Θερμοκήπιο), του Ιωακείμ Μυλωνά, με πρωταγωνιστή τον Μάριο Ιωάννου, δημιουργήθηκε πριν από μια τριετία. Γυρισμένη σε ασπρόμαυρη εικόνα, αποτελεί ένα «μοκιουμένταρι» που κινείται μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, παρουσιάζοντας την αφήγηση ενός ανθρώπου που έχασε τη δουλειά του και τη γυναίκα του εξαιτίας της κρίσης και στο τέλος προβαίνει σε μια απελπισμένη πράξη βίας.

Σημείσωση: Το Greenhouse, που είχε μηδέν προϋπολογισμό, αφού κανείς, από τον ηθοποιό μέχρι τους τεχνικούς, δεν πληρώθηκε, προβλήθηκε το 2013 στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Κύπρου, του οποίου ο Ιωακείμ Μυλωνάς είναι καλλιτεχνικός διευθυντής μαζί με την Αλεξία Ρόιτερ.

 


ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ