Στις 21 Οκτωβρίου, φέτος, ένα παιδάκι έγραψε μια έκθεση που τους είχε αναθέσει η δασκάλα, με σκοπό να περιγράψει το σπίτι του.

Το συμπέρασμα αυτό (ότι δηλαδή αυτή ήταν η ανάθεση) βγαίνει αβίαστα από το σχόλιο της δασκάλας.

Αντί όμως να περιγράψει κυριολεκτικά το σπίτι, ως κτήριο, ως χώρο, το παιδί ανασύρει από τη φαντασία του εικόνες, όπως «τις έχει στη ψυχή και στην καρδιά του», σύμφωνα με τα όσα χαρακτηριστικά γράφει στο χαρτί.

«Δε μου περιγράφεις το σπίτι σου», είναι το σχόλιο της δασκάλας, το οποίο κάποιοι έσπευσαν… να σχολιάσουν.

Τελικά, ποιος έχει δίκαιο; Η δασκάλα από την άποψη ότι ο μαθητής δεν ακολούθησε τις οδηγίες που τους δόθηκαν ή «επικριτές» της δασκάλας που δηλώνουν ότι η εκπαιδευτικός δεν θα έπρεπε να μηδενίσει και να ισοπεδώσει τη φαντασία και τη μοναδικότητα ενός παιδιού;

Κρατάμε πάντως και μια πισινή, αφού μια χαρτοπετσέτα στο γραπτό κρύβει κάποια πράγματα, πιθανόν που έγραψε επίσης η δασκάλα. Έτσι κι αλλιώς το άρθρο δεν λειτουργεί εν είδει απόφασης δικαστηρίου, αλλά δίνεται ως τροφή για συζήτηση περί φαντασίας και δημιουργικότητας στον τρόπο σκέψης των παιδιών.

Πρέπει ένα παιδί σε αυτή τη (μικρή) ηλικία να ποντάρει στη φαντασία, ή είναι αρκετό να μένει αυστηρά ενός οδηγιών του δασκάλου;

Ο χρήστης, πάντως, που ανέβασε τη φωτογραφία του γραπτού στο Facebook, τη συνόδευσε με το παρακάτω απόφθεγμα, το οποίο όπως αντιλαμβανόμαστε αποδίδεται στον Ινδό συγγραφέα G. U. Krishnamurti.

«Η φύση δημιουργεί απολύτως μοναδικά άτομα, ενώ η κοινωνία έχει εφεύρει ένα ενιαίο καλούπι στο οποίο όλοι πρέπει να συμμορφώνονται».