Φωτογραφίες: Αντώνης Φαρμακάς

Ο Άρης Κυπριανού γνώριζε από πολύ νωρίς τι θέλει να κάνει και με πείσμα και σκληρή δουλειά, κατάφερε να το πετύχει. Ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του ως ένα «πεντάχρονο αγόρι» που παραμένει μέχρι σήμερα ενθουσιασμένο με τη δουλειά του και αυτό είναι κάτι που φαίνεται σε κάθε του βήμα. Από το θέατρο και την τηλεόραση, μέχρι τη συγγραφή, τη σκηνοθεσία, τις μεταγλωττίσεις και το ραδιόφωνο, κινείται διαρκώς δημιουργικά, αναζητώντας τρόπους για να συνδέεται με το κοινό και την εποχή του.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Μεγαλώνοντας γίνεται όλο και πιο δύσκολο το να συστήνεις τον εαυτό σου. Ίσως επειδή με τα χρόνια αποκτούμε όλο και περισσότερες ταυτότητες ή ιδιότητες. Νομίζω θα έλεγα απλώς ότι είμαι ένας άνθρωπος που από πέντε χρονών ήθελα να γίνω ηθοποιός, και η μοίρα, η τύχη κι η σκληρή δουλειά τα έφερε έτσι ώστε να τα καταφέρω. Πασχίζω βέβαια να βγαίνει πάντα μπροστά αυτό το πεντάχρονο αγόρι, οπότε ίσως έτσι θα με σύστηνα. Ως ένα πεντάχρονο αγόρι που είναι μονίμως ενθουσιασμένο με τη δουλειά του!


Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Είχα τη χαρά να δουλέψω με σπουδαίους καλλιτέχνες μέσα στα 10 χρόνια από τότε που τελείωσα την σχολή. Στην Αθήνα δούλεψα στο θέατρο Vault και στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ενώ συμμετείχα και στην ταινία μεγάλου μήκους «Army Baby». Στην Κύπρο δούλεψα με σκηνοθέτες όπως ο Βαρνάβας Κυριαζής, ο Νεοκλής Νεοκλέους, η Μαρίνα Βρόντη, ο Μάριος Θεοχάρους, η Έλενα Σωκράτους κι η Ελένη Αναστασίου (η σκηνοθέτιδα της καρδιάς μου!), ενώ συνεργάστηκα με το Θέατρο Αντίλογος και τον ΘΟΚ. Ξεχωρίζω βέβαια το «Ολόκληρη η Βίβλος σε μία ώρα», που σημείωσε τεράστια επιτυχία, διανύοντας τρεις κύκλους παραστάσεων. Παράλληλα, ως σεναριογράφος δούλεψα με τον ΑΝΤ1, το OMEGA και το SIGMA, ενώ τη σεζόν που μας πέρασε έκανα και την πρώτη μου σκηνοθετική απόπειρα, στο έργο του Κωνσταντίνου Τσίτσιου «Υπεργαλαξιακά Αποτυχημένοι». Μεγάλο κομμάτι μου είναι βέβαια κι οι μεταγλωττίσεις αφού τόσο ως σκηνοθέτης όσο κι ως voice actor, συνεργάζομαι με μεγάλα πρότζεκτ του Netflix, της Amazon Prime, της Paramount κ.ο.κ. Φέτος μπήκε και ένας νέος έρωτας στη ζωή μου, κι αυτός είναι το ραδιόφωνο, αφού μπορείτε να με ακούτε καθημερινά στον MixFM, 102.3, στο Drive-time Show, παρέα με την Έλενα Ολυμπίου.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα – σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο – σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν, ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Νομίζω πως ως καλλιτέχνης δεν γίνεται να μην επηρεάζεσαι από το τι συμβαίνει γύρω μας. Ίσως η αστραπιαία κι η αυθόρμητη αντίδραση, είναι να κλείνουμε τα μάτια ή να θέλουμε να μπούμε κάτω απ’ το πάπλωμα μέχρι να περάσουν όλα. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν πρόκειται να περάσουν αν δεν τα κοιτάξουμε κατάματα κι αν δεν κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Ως ηθοποιός, προσπαθώ να επιλέγω δουλειές και συνεργασίες που καταπιάνονται με φλέγοντα θέματα της επικαιρότητας, και λειτουργούν ως πλατφόρμα επικοινωνίας και αντίδρασης.


Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Η μουσική είναι ασυζητητί μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Ένα τραγούδι μπορεί πολύ εύκολα να με ταξιδέψει, να με συγκινήσει, να μου δημιουργήσει εικόνες, ή να με πάει πίσω σε στιγμές που έζησα και θέλω να ξαναζήσω.


Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Νομίζω πως γίνονται ολοένα και περισσότερα βήματα προς τα μπρος. Είμαι βέβαια κι ένας άνθρωπος που προσπαθώ πάντα να βρίσκω την αισιοδοξία και τον ρομαντισμό στα πράγματα. Οπότε επιλέγω να πιστεύω και να βλέπω την πρόοδο που έχει γίνει στον καλλιτεχνικό χώρο της Κύπρου. Σίγουρα υπάρχουν ακόμα πολλά περιθώρια εξέλιξης, αλλά η νέα γενιά έχουμε έρθει με πολλή όρεξη, με κέφι και αγάπη γι’ αυτό που κάνουμε!


Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Είμαι γεννημένος και μεγαλωμένος στη Λευκωσία, και αγαπώ πολύ την πόλη μου. Λατρεύω την παλιά πόλη και τα πάρκα της. Θα μπορούσα βέβαια να ζήσω χωρίς την κίνηση της Λευκωσίας!

Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Αυτήν την περίοδο διαβάζω και μελετώ το θεατρικό έργο στο οποίο θα συμμετάσχω το καλοκαίρι με το Θέατρο Αντίλογος, «Η Πλατεία». Ένα έργο που ασχολείται με τον «άλλον». Είτε αυτός ο «άλλος» είναι ο ξένος, ο πολίτης τρίτης ηλικίας, μέλος της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, η γυναίκα κ.ο.κ. Ένα έργο γλυκόπικρο, με χιούμορ, καθρέφτης της κοινωνίας μας, που γράψαμε παρέα με την Ελένη Αναστασίου, σε σκηνοθεσία δική της, και θα περιοδεύσει σε ολόκληρη την Κύπρο το καλοκαίρι.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Το τραγούδι που ακούω όποτε θέλω να χαμογελάσω και να ξεχάσω οτιδήποτε μπορεί να με βαραίνει, είναι το “I Feel the earth move” της Carole King.


Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερος;

Ελευθερία είναι να μη φοβάται κανείς να πει αυτό που αισθάνεται. Αυτό που είναι. Αυτό που θέλει. Ναι, τις περισσότερες ώρες της ημέρας αισθάνομαι ελεύθερος.


Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Δεν έχω καταφέρει ακόμα να μάθω να διαχειρίζομαι τον θάνατο και την απώλεια.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

«Πού θες να πάμε ταξίδι;», φτάνει μετά να με πάνε κιόλας!