Η Μαρία Κωνσταντίνου, από μικρή ηλικία είχε έντονες καλλιτεχνικές ανησυχίες. Στα 16 της αντιλήφθηκε ότι της αρέσει το θέατρο και αφού αποφοίτησε από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, συνέχισε τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή «Βλαδίμηρος Καυκαρίδης». Εκεί ξεκίνησε η πορεία της ως ηθοποιός.

Στη συνέντευξή της στη CITY, μιλά για την επαγγελματική της διαδρομή μέχρι σήμερα καθώς και για όλα εκείνα που τη διαμορφώνουν ως άνθρωπο και καλλιτέχνη.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Από μικρή ήμουν ένα κορίτσι με πολλή ενέργεια και όρεξη για να μάθω καινούργια πράγματα. Είχα από μικρή της δικές μου ανησυχίες, και συχνά ένιωθα ότι ίσως δεν ταιριάζω και τόσο με τον περίγυρο. Μεγαλώνοντας προσπαθώ να βάλω σε σειρά όλα αυτά που νιώθω, όλα αυτά που ονειρεύομαι και έχω επιλέξει να κάνω.

Αγαπάω τους ανθρώπους γύρω μου - βλέπω πάντα την καλή, τη φωτεινή τους πλευρά αλλά συμμερίζομαι και τα σκοτάδια τους - αγαπάω τη δουλειά μου, τη φύση, τα ζώα. Είναι μια γυναίκα που αναλαμβάνει την ευθύνη του εαυτού της. Η δουλειά μου είναι αυτό που έχω επιλέξει να κάνω για να βιοπορίζομαι.

Κάπου στα 16 αντιλήφθηκα ότι μου αρέσει το θέατρο έτσι αφού αποφοίτησα από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών με πτυχίο στο Μάρκετινγκ, μπήκα στη Δραματική Σχολή «Βλαδίμηρος Καυκαρίδης». Η δουλειά του ηθοποιού είναι μια απολαυστική δουλειά, που όμως απαιτεί να αφιερώσεις τον εαυτό σου.

Προσωπικά νιώθω ότι με εξελίσσει καθημερινά γιατί καταπιάνεται κυρίως με την ανθρώπινη συμπεριφορά, τις ανθρώπινες σχέσεις, το συναίσθημα, την ιστορία και εξέλιξη του ανθρώπου κ.λπ. Είναι μια δουλειά που προσφέρει στα κοινά. Το θέατρο καλεί τον κόσμο να αναλογιστεί, να προβληματιστεί, να γελάσει, να κλάψει, να ξεχαστεί, να διασκεδάσει, να νιώσει! Και είμαι πολύ χαρούμενη που έχω την ευκαιρία να βρίσκομαι μέσα σε αυτό το πλαίσιο.

Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Μέχρι στιγμής είχα τη χαρά να συμμετέχω σε παιδικές παραστάσεις σε παραγωγές του Σατιρικού Θεάτρου και της Animagnet κατά τα πρώτα μου βήματα ως ηθοποιός, υπήρξα επίσης μέλος της ομάδας «Κουκλο-ιστορίες» όπου επισκεπτόμασταν νηπιαγωγεία για να παρουσιάσουμε παραστάσεις κουκλοθεάτρου στα παιδιά.

Επιπλέον, είχα την χαρά να συνεργαστώ με το Θέατρο Διόνυσος, την εταιρεία παραγωγής Artrat Collective στην παράσταση «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α», με τη Θεατρική Στέγη Κύπρου στο Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος, με το Θέατρο Δέντρο στην παράσταση «Ο Γυάλινος Κόσμος» σε σκηνοθεσία Θανάση Γεωργίου και με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Ενώ αυτή την περίοδο έχω τη χαρά να συνεργάζομαι με την ΕΘΑΛ στην νέα της παραγωγή «Ματωμένα Στέφανα» σε σκηνοθεσία Αχιλλέα Γραμματικόπουλου.

Μεγάλου μήκους ταινίες στις οποίες είχα την τιμή να συμμετέχω είναι το “ΙΜΑΝ” σε σκηνοθεσία Κόρινας Αβραμίδου και Κυριάκου Τοφαρίδη και «Άξιος» σε σκηνοθεσία Χρίστου Γεωργίου καθώς και μικρού μήκους ταινίες όπως το “LOUT” της Χριστίνας Γεωργίου και το “20 EUROS” και “Iphigenia” του Άλεξ Σαλίτ Μαχλουζαρίδη.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα – σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο – σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν, ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Όλα όσα γίνονται γύρω μας μάς επηρεάζουν, ακόμα κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε στο έπακρο. Είμαστε όλοι μέλη ενός συνόλου και αν έστω και ένα γρανάζι δυσλειτουργεί, υπάρχει αντίκτυπος σε όλο το σύστημα. Προσωπικά ομολογώ ότι παλιότερα ζούσα στη δική μου φούσκα όπου τα πράγματα ήταν πιο παραμυθένια. Ένα «ασφαλές» περιβάλλον που είχα δημιουργήσει για να μη βλέπω όλα όσα θα μπορούσαν να με καταβάλουν.

Πλέον όμως πάω κόντρα σε αυτό, ενημερώνομαι περισσότερο, προσπαθώ να γεμίσω γνωσιακά κενά που έχω και αυτό είναι μια συνεχείς διαδικασία. Και φυσικά το θέατρο με βοήθησε πολύ μιας και κάθε θεατρικό έργο έχει το δικό του θεματολογικό και χρονολογικό πλαίσιο και έτσι δίνει στον ηθοποιό ένα πολύ μεγάλο πληροφοριακό υλικό - και αυτό είναι που το κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον!

Θα έλεγα πως αυτό που συμβαίνει είναι ότι κάθε παράσταση μού δίνει την ευκαιρία να μετατοπιστώ - μέσω της έρευνας και της γνώσης - παρά ότι εγώ επιλέγω την επόμενη δουλειά μου ανάλογα με το τι θέλω να επικοινωνήσω στο κοινό. Παίρνω την ευκαιρία που προκύπτει και μέσα από αυτή διαμορφώνω την πορεία μου. Ανακαλύπτω μαζί με τον σκηνοθέτη και τους συνεργάτες μου και, με τη σειρά μας, μεταφέρουμε αυτή την εμπειρία στους θεατές.


Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Όλες οι μορφές τέχνης με επηρεάζουν. Γι’ αυτό άλλωστε υπάρχουν. Για να μας γεννούν ιδέες, εικόνες, μυρωδιές, συναισθήματα. Φτάνει να είμαστε αρκετά περίεργοι και να αφιερώνουμε χρόνο για να εξερευνούμε.

Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Πιστεύω ότι όχι τόσο η χώρα ή ο τόπος, αλλά ο άνθρωπος και η δύναμη, η φλόγα που έχει μέσα του θα δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες και ευκαιρίες για να μπορέσει να εκφράσει αυτό που τον καίει πραγματικά.


Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Λεμεσό, αλλά τα τελευταία χρόνια ζω στη Λευκωσία. Δεν νιώθω ότι είναι η πόλη μου. Νιώθω ότι είμαι ένας άνθρωπος που ζει σε αυτή τη γη. Μπορεί σε κάποια χρόνια να βρίσκομαι σε μια άλλη πόλη ή μια άλλη χώρα.

Παρ’ όλα αυτά για να απαντήσω στην ερώτηση, στη Λευκωσία έχω γνωρίσει ανθρώπους που μπορώ να αποκαλώ φίλους και τόπους που νιώθω τόσο όμορφα όταν επισκέπτομαι. Αλλά σίγουρα ως παιδί που μεγάλωσε κοντά στη θάλασσα, μου κοστίζει που είμαι μακριά της.


Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Αυτήν την περίοδο διαβάζω το βιβλίο «Η δύναμη του τώρα», του Eckhart Tolle. Ένα βιβλίο που έχει να κάνει με τον τρόπο που σκεφτόμαστε και το πώς μπορούμε να κατευθύνουμε τη σκέψη μας προς δικό μας όφελος.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Συχνά κολλάω με τραγούδια τα οποία παίζω στο repeat. Αυτή την περίοδο ακούω το “Shine” των Kwan.


Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερη;

Ελευθερία για μένα είναι να μπορώ να έχω το δικαίωμα της επιλογής. Δεν νιώθω απόλυτα ελεύθερη αλλά είναι οι μικρές μάχες που δίνουμε καθημερινά για να φτάσουμε πιο κοντά στο επιθυμητό αποτέλεσμα.


Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Να ζήσω μέσα στον πόλεμο.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω την ανάγκη να μου κάνουν κάποια συγκεκριμένη ερώτηση αλλά ίσως να κάνω εγώ στον εαυτό μου την ερώτηση: «Είμαι ευτυχισμένη στο σήμερα;» και αν όχι, να βρίσκω αυτό που θα με πάει ένα βήμα πιο κοντά στο άτομο που θέλω να είμαι, στον τρόπο που θέλω να ζω, να υπάρχω, έτσι ώστε να νιώθω ολοκληρωμένη και ευτυχισμένη.