Σε μια εποχή όπου η νέα γενιά συχνά κατηγορείται για αδιαφορία, ο 17χρονος Ραφαήλ Λουκατάρης επιλέγει να εκφραστεί μέσα από τον κινηματογράφο, αγγίζοντας μάλιστα ένα γεγονός που έχει αφήσει μεγάλο τραύμα στην ελληνική (και κυπριακή) κοινωνία. Την τραγωδία των Τεμπών.

Παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο Ραφαήλ συνεργάστηκε με καταξιωμένους καλλιτέχνες όπως ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και ο Μίλτος Πασχαλίδης, ώστε να αποτυπώσει σωστά όλα όσα είχε στο μυαλό του για την μικρού μήκους ταινία «Ματωμένες Παρτιτούρες», η οποία θα προβληθεί για πρώτη φορά στην Κύπρο. Οι προβολές θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή (14/06) στο καφενείο «Πολιτιστικό» στη Λεμεσό και τη Δευτέρα (15/06) την Πλατεία Capital Center, στη Λευκωσία.

Ο Ραφαήλ, σε μια μίνι συνέντευξη στη CITY, μιλά για την ταινία του και την επιλογή να αναφερθεί στην τραγωδία των Τεμπών.

Τι σε ώθησε, σε τόσο νεαρή ηλικία, να ασχοληθείς με τον κινηματογράφο;

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ να φτιάξω κόσμους. Ακόμα και όταν έπαιζα μικρός με τα παιχνίδια μου, το έπαιρνα πολύ «πατριωτικά». Υπάρχουν παιδιά που παίζουν με παιχνίδια, υπάρχουν και παιδιά που τα βαριούνται. Εγώ ήμουν ένα παιδί που έπαιζα συνέχεια και εύχομαι με το ίδιο πάθος - «του παιδικού παιχνιδιού» - να συνεχίσω να πορεύομαι με ό,τι καταπιαστώ. Ο κινηματογράφος ενώνει όλες τις σπουδαίες τέχνες και ολοκληρώνει την φαντασία ενός ανθρώπου, που ο νους του θέλει να πλάθει κόσμους.


Πότε ένιωσες την ανάγκη να δημιουργήσεις μια ταινία για ένα ζήτημα που αποτελεί –θα μπορούσε να πει κανείς– μια ανοιχτή πληγή για την ελληνική κοινωνία;

Στην αρχή δεν είχα σκοπό να συμπεριλάβω το συμβάν στην ιστορία που ήθελα να πω, γιατί θεωρούσα πως αν πας να γράψεις κάτι για αυτό αυτούσια, είναι σαν να θες να εκμεταλλευτείς κάτι. Εγώ έγραψα μια ιστορία και στο τέλος αυτό που έλειπε για να ολοκληρώσει το νόημα ήταν το τραγικό συμβάν.


Αντιμετώπισες προκλήσεις κατά τη διάρκεια της δημιουργικής διαδικασίας;

Οι προκλήσεις ήταν πολλές και διάφορες ανά την περίοδο που εξιστορούμε, αλλά επειδή είχα και ακόμα έχω τόσο μεγάλη δίψα για αυτό το πράγμα τις πατάω με την βοήθεια των δικών μου ανθρώπων και βαδίζω προς τον στόχο.


Τι θα δει ο θεατής ;

Θεωρώ πως θα νιώσει κάτι. Αν αυτό που θα δει θα του αρέσει είναι καθαρά υποκειμενικό ελπίζω να μην βγει αόριστος από την προβολή.


Τι θα ήθελες να νιώσει ο θεατής φεύγοντας από την ταινία;

Θα ήθελα ο θεατής να νιώσει. Ο καθένας τα βλέπει διαφορετικά τα πράγματα. Ελπίζω ο καθένας με τον δικό του τρόπο σκέψης να εκλάβει κάτι και ας είναι μικρό. Και όποιος δει την ταινία μου, τον ευχαριστώ για τον πολύτιμο χρόνο.

Η ταινία σου περιλαμβάνει καταξιωμένους καλλιτέχνες, όπως ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και ο Μίλτος Πασχαλίδης. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πιστέψεις ότι είναι οι κατάλληλοι για το συγκεκριμένο project και πώς διαμορφώθηκε τελικά αυτή η συνεργασία;

Δεν είμαι ο Coppola, οπότε δεν θα ήθελα να πω πώς τους επέλεξα. Αυτοί οι άνθρωποι οι δύο πολύ αγαπημένοι καλλιτέχνες που θαυμάζω και είχα την τύχη να δεχθούν να συνεργαστούμε.

Μετά από αυτή την εμπειρία, αισθάνεσαι ότι άλλαξε κάτι μέσα σου;

Επειδή υπάρχει ανταπόκριση σε αυτό που αγαπάω νιώθω ολοκληρωμένος. Αισθάνομαι επίσης πως τα κενά που μπορεί να ένιωθα, σαν να μην υπάρχουν πια.