*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy


Είμαι 27 χρονών, gay άτομο, που δουλεύει, πληρώνει φόρους, αγαπά και θέλει να ζήσει ήρεμα τη ζωή του. Τις τελευταίες μέρες όμως νιώθω πραγματικά φόβο. Βλέπω ένα billboard στημένο σε κεντρικό δρόμο της Λευκωσίας, να στοχοποιεί τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, λέγοντας ουσιαστικά πως άνθρωποι σαν κι εμένα δεν αξίζουν οικογένεια, δεν αξίζουν παιδιά, δεν αξίζουν ισότητα. Και το χειρότερο δεν είναι μόνο το billboard. Είναι ότι γύρω μου βλέπω κόσμο να το χειροκροτεί, να το μοιράζεται, να γελά, να συμφωνεί, να το στηρίζει. Βλέπω ένα τέρας να υψώνεται ξανά μέσα στην κοινωνία μας, όχι μόνο πολιτικό, αλλά κοινωνικό, και να κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι η ύπαρξή μας είναι απειλή, την ίδια ώρα που καθημερινά μαθαίνουμε για ένα νέο σκάνδαλο διαφθοράς που τάχα μας σοκάρει και που μας αποδεικνύει πόσο σαθρό είναι το σύστημα και αυτοί που μας κυβερνούν και μας φτωχοποιούν μέρα τη μέρα. Και ξέρεις τι κουράζει περισσότερο; Το ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύουμε πως είμαστε άνθρωποι. Πως δεν θέλουμε να «καταστρέψουμε» τίποτα. Θέλουμε απλώς να μπορούμε να κρατήσουμε το χέρι του ανθρώπου μας δημόσια χωρίς να κοιτάμε γύρω μας. Να μη μεγαλώνουμε με ντροπή. Να μη φοβόμαστε ότι η κοινωνία γύρω μας αρχίζει σιγά σιγά να μας μισεί πιο ανοιχτά και πιο άνετα. Πραγματικά νιώθω ότι αρχίζω να φοβάμαι να ζήσω στην ίδια μου τη χώρα.



Διαβάζοντας το μήνυμά σου, ένιωσα να μιλάς στην ψυχή μου και να εκφράζεις όλα όσα σκέφτομαι το τελευταίο διάστημα σε σχέση με αυτό. Ξέρεις ποιο είναι το πιο τρομακτικό κομμάτι σε όλα αυτά; Όχι το billboard. Τα billboards πάντα θα εμφανίζονται και πάντα θα κατεβαίνουν. Το πιο τρομακτικό είναι όταν ο φόβος αρχίζει να γίνεται «κανονικότητα». Όταν άνθρωποι νιώθουν τόσο άνετα να συζητούν δημόσια αν κάποιοι άλλοι αξίζουν λιγότερα δικαιώματα, λιγότερη αγάπη ή λιγότερη οικογένεια. Και θέλω να σου πω κάτι πολύ ξεκάθαρα, δεν είσαι υπερβολικός που φοβάσαι. Όταν βλέπεις την ύπαρξή σου να παρουσιάζεται σαν απειλή για την κοινωνία, είναι λογικό να πληγώνεσαι. Είναι λογικό να θυμώνεις. Είναι λογικό να κουράζεσαι. Αλλά πρόσεξέ με λίγο. Το γεγονός ότι κάποιοι φωνάζουν πιο δυνατά, δεν σημαίνει ότι είναι και περισσότεροι. Υπάρχει και μια άλλη Κύπρος. Μια Κύπρος που αγαπά, που εξελίσσεται, που μεγαλώνει χωρίς να φοβάται τη διαφορετικότητα και αυτό κανείς δεν μπορεί να το σταματήσει, όσο και αν προσπαθούν. Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει την εξέλιξη και την πρόοδο, όσο Μεσαίωνα και αν θέλουν να μας πουλήσουν. Απλώς πολλές φορές οι άνθρωποι της αγάπης είναι πιο ήσυχοι από τους ανθρώπους του μίσους. Έχε υπ’ όψιν σου λοιπόν ότι κανένα billboard, κανένα κόμμα και κανένας «ηθικός πανικός» δεν μπορεί να ακυρώσει την ανθρώπινη ανάγκη για αγάπη, σύνδεση και οικογένεια. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν ότι αξίζεις να αγαπηθείς ή να υπάρξεις ελεύθερα. Το αξίζεις ήδη. Το τέρας που περιγράφεις τρέφεται από τον φόβο και τη σιωπή. Και μόνο που μίλησες γι’ αυτό δημόσια, του πήρες λίγη από τη δύναμή του.