Γιατί το καρναβάλι είναι λεμεσιανό προνόμιο

Η γιορτή του καρναβαλιού, πέραν του ότι ζει το παράδοξο να γιορτάζει τον θεό Διόνυσο ενώ αναμένει την γέννηση του θεανθρώπου και του ότι επιτρέπει στον Batman, ακόμη και σ’ αυτές τις δύσκολες μέρες για το είδος του, να διατηρεί την αίγλη του, στα κυπριακά δεδομένα είναι λεμεσιανό προνόμιο. Όχι γιατί η Λεμεσός φέρει το βάρος της παράδοσης, αλλά γιατί ο Λεμεσιανός αντιμετωπίζει το καρναβάλι με σοβαρότητα.

Ο Λεμεσιανός είναι επιστήμονας στο είδος. Κατέχει τη μέθοδο, την απαιτούμενη τεχνική και τον κατάλληλο εξοπλισμό για να υπηρετήσει και να διδάξει την τέχνη. Μπορεί να καρναβαλιστεί χωρίς να καννιβαλιστεί, με άλλα λόγια «την ελέγχει τη φάση». Κάθε χρόνο συναγωνίζεται και κερδίζει τον εαυτό του ανεβαίνοντας με θάρρος στ’ άρματα και βιώνει τη συγκίνηση της παρέλασης με ειλικρίνεια στο συναίσθημα και με μια χαρά, που τέτοια χαρά δεν ματά-βιώνει ούτε καν όταν Εκείνος θα Αναστηθεί.

Το ότι είναι τεχνίτης του καρναβαλιού και δεν είναι τυχαίος το αποδεικνύει ατράνταχτα το γεγονός ότι στέκεται με διάρκεια στον χρόνο. Δεν έχει μόνο το τώρα, έχει και το πριν και το μετά, δηλαδή έχει κερδίσει ήδη το πλεονέκτημα από τον γύρο Τσικνοπέμπτη και σαν έμπειρος χρήστης θα κερδίσει και την μάχη του hangover της Καθαράς Δευτέρας, τελώντας το πέρασμα πουρέκκι - ελιά τσακιστή, άρμα - χωράφι, με την χαρακτηριστική ευκολία κάθε επαγγελματικής δουλειάς.

Επιπλέον, σε αυτή την πόλη-κράτος την οποία εκπροσωπεί, με το τουπέ αρχαίου Βασιλείου και το τουπέ του επίσημου φορέα, ζει ο Βασιλιάς Καρνάβαλος. Είναι το μέρος στο οποίο καταγράφεται το είδος γενεαλογικά, έχει δηλαδή το προσόν να του ανήκει η γραμμή αίματος, η οποία δεν είναι μια απλή κόκκινη γραμμή αλά Νατάσα, αλλά είναι μια βασιλική γραμμή αλά καντάδα! Έχει το θράσος να είναι ρομαντικός κανταδόρος εποχής, ενώ παραμένει πάντα σύγχρονος όσον αφορά το πνεύμα της διασκέδασής, με στάτους βασιλικό και με τα «βασιλικά» δικαιώματα της πατέντας.

Τώρα, όσον αφορά την πατέντα, δεν ξέρω αν γεννιέσαι ή γίνεσαι «Καρναβαλιστής», όμως η τέχνη του καρναβαλιού απαιτεί να χειρίζεσαι τη μάσκα με νόημα, να την πιστεύεις, να την τιμάς και να την εκπροσωπείς επάξια. Επίσης, απαιτεί ακόμη ένα παράδοξο, να μπορείς να είσαι αυθεντικός μέσα στη «μάσκα» και να αντέχεις και τη μοιραία στιγμή, που πέφτουν οι μάσκες. Πρέπει, δηλαδή, να μην κρύβεσαι, αλλά να φωτίζεις την αλήθεια μιας παράδοσης διαχρονικής, έχοντας υπόψη ότι διαγωνίζεται σε παγκόσμιο τερέν.

Γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι, η παράδοση διδάσκει Ρίο, Βενετία, Κολωνία και εδώ… Λεμεσός.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ